Vefanın Adıydı “Yer”

VEFANIN  ADIYDI “YER”

En güzel yer siler
Göğün gözyaşlarını...
en sessiz şekilde
...
Kucaklar!
En mavilerdeki lacivertleri
ele vermeden..
Gürül gürül feryatlı ağlamaları bile/ kucaklar
Sükûnetle!
Gürültünün koynuna vermeden...
…

Çeneden süzülen yaşın

Sineye düşüp /kalbin emmesi gibi

Sinesi mendildir onunda

Sızdırır içine/ geleni inceden inceden

İz bırakmaz dökülenden…

Ve söndürür en güzeliyle

Altındaki ve üstündeki ateşi

Toprak olur/inen kıvılcımlara

Selamet olur..

Kaynayan  korlara

Su olur/esenlik olur en azizinden

…

En güzel yer kucaklardı göğü

Dağ gibi omuzlarıyla…

Ve serer kendini

Çiğnenme pahasına…

Bulut bulut gözleri bilirdi yer

Genişledikçe genişlerdi

Kucaklardı alabildiğine…

Fısıltı olurdu gelen rüzgâr

Damar damar yarılırdı

Ç/ağlardı o da çoğu an

Hislenirdi…

Vefanın adıydı onlar

Gökkuşağından saçlarını indirirdi

Bazen de gök

Işık ışık inerdi…

Kanatlar takardı uçuşan kuşlarından

Yıldızlar hediye ederdi

Kaydırırken/üstlerine ay izi sürerek

Vefalıydı/sevdalıydı onlar…

Yerin göğe aşkıydı bu

Ve göğün yere bağlanışı

…

Dokunmasa da severdi

Konuşmasa da..

Kavuşamasa da..

En kızgın bakışları

Şimşek gibi savruluşları bile

Alırdı sinesine yer

Sızlanmazdı…

Okurdu ondan her geleni

Yer/di adı

Kapatandı/ örtendi

Arzdı/genişleyendi..

Göğe vefaydı her hali

…

Bakıyorum/yürüyorum zamanın özüne

Adımlarım

Gölgem

İzim/ yok

Hatta bedenim..

Anladım

Göğü kucaklasa da en sıcağı ile

Vefa yerin ta kendisiymiş…

Nilüfer Zontul Aktaş