O Bir Kimsesiz

Çıkmazlarda,

Saplanıp kalmış nice hayat

Ne kadar kaderinden kaçsa da

Köşe bucak,

Bilemezdi ki;

Her kuytu köşe ona

Sinsi bir tuzak.

Öylesine yoksun sevgiden

Çok uzak sıcacık evinden.

Kimseler soramaz,

Kimseler bilemez neden.

Ana, baba desen

Onlar da ırak

Bir tas çorbaya muhtaç.

Ezeli derdi yalnızlık

Buram buram hasret kokar

Üstü başı yırtık pırtık.

Elleri kadar

Yüreği de bomboş

Gözlerinin feri sönse de

Yüreğinde ateşten bir kor.

Tecellisi belirsiz

O bir kimsesiz,

O bir evsiz…