Kendime Mektup 1

Terk edilmiş düşlerimde açan bir çiçeksin sen:

Manidar iklimlerin ve kurak çöllerin minnettar olduğu bir yağmur misali ve Peygamber duasındaki o muhteşem enginlik ve rahmet.

Sözcükler ne hırpani ne de bıçkın.

Renklerse mutlak kaygıların değil muteber duyguların rüzgârında karanlığı alaşağı eden.

Hüznümle sakit bir derya.

Acımdan değil o devasa açımdan mustaribim ben çünkü ben hep ama hep engin sevdim.

Endamlıdır benim ruhum biraz da evhamlı.

Eşkâli yoktur üstelik kalbimin ne de tozu.

Tuz ruhu serper kimi insana acıtan sevgisine ve gözüne nasıl da sokar oklarını dikenlerini.

Onlardan olmadım ben olmaya da yok asla niyetim:

Sevdim mi adam gibi severim.

Kadın gibi demiyorum belki de hemcinslerimi kızdırıyorum lakin sözümün eri ruhumun mimarı sevgimin de kutsallığında saklıdır benim tüm sırlarım.

Kimi ser verir sır vermez.

Ah, ben!

Sır dediğin ne ki?

Peynir ekmek misali pay ederim içimdeki gizemi yine de yine de bana kalır büyük çoğunluğu ve gizimde izlerim içimdeki o yetim öksüz mahzun çocuğu.

Sözcüklerim kavislidir ve manidar.

Açtığım kadar kollarımı genelde iteklerim kendimi çünkü benim insan sevgim ne yazık ki kendimden de ağır basar ve o duymayan sağır kulaklar bile çınlar ruhumdaki çalan kornayla.

Duayeni idim bir zamanlar sevginin hele ki okul çağlarımda hep sevdim insanları yine ve elbet kendimden önce.

Şimdilerde sevsem bile ses etmeden görevini yapıyor kalbim ola ki ses edeyim…

Tefe koyarlar beni ki koymadılar mı defalarca?

Temkinliyim severken ah, biraz da arsız mı ne?

Sevilmek her kalbin güdüsü ama artık değil umurumda elbet sevilmeyi herkes ister ama bu sefer bende sıra çünkü kendime borçluyum bir ömür ihmal ettiğim kendimi.

Alacaklı olan da benim aynı zamanda sanırım bir t-cetvelinde bu dengesizlik ile hayli kayıp yaşamam da an meselesi ki çok defa yaşadığım yaşattıkları kaybı şimdilerde ayıp addedip sadece sessizliğe sığınıyorum ve usulca seviyorum ama artık herkesi değil.

İçimdeki o heyula boşluk kimi zaman insanların:

‘’Ah, sen de bir hoşsun…’’ dedikleri gelin görün ki o insanlar ve tüm o söylemler dünde kaldı.

Eski zaman insanlarından da kimse kalmadı çevremde.

En son annem çekip gitti ve çok sevdiğim birkaç akrabam onlar da vefasız çıktı ve sevgimin faizini kredi olarak ödemek zorunda kaldım ne yazık ki.

Ah, bir de İşletme mezunu olacağım sen şu duygu alışverişinde o gelir-gider tablosunu doğru dürüst inşa edememişken sana mı kaldı tüm cihanı kucaklamak?

Foslasam da.

Oflasam da.

Ağrıma gitse de…

Canım çok yansa da.

Ben birilerini illa ki sevmek zorundayım yoksa gücüm tamamen tükenir ama dedim ya:

Usulca.

Renklerin de bir maruzatı var iken üstelik.

Pembeden çaldıklarım bazen siyaha gömüldüğüm.

Ve insanların benden çaldıkları hüsrana büründüğüm…

Hele biri var ki geçiniz, efendiler geçiniz.

O biri yok artık çünkü hayatımda ve var olduğuna inandırmış olması da artık değil umurumda çünkü benim tek ve gerçek bir Sahibim var her zerremle O’na ait olduğum ve her duygu ve düşüncemin hatta içimden geçenlerin bile hesabını seve seve ve tek tek vereceğim.

Ve zaten O, buyurmadı mı çok sevin diye ve işte kendime geç kalmışlığımla bu sefer bodoslama koşuyorum kendime ya da koşacağım ve evet, yine gecikme ile kendime dönük iken yüzüm ve sevebilme yetimle biliyorum da endamlı bir yüreğimin olduğunu her ne kadar sefil insanlar bunu görmese bile ya da görüp inkâr edip yüzüme vursalar da kinayeleri ile.

Şükür ki kimseye tek kuruş borcum ve minnetim de yok sadece rotamda saklıdır benim dünyam ve tüm varlığım ve tüm hayal ve planlarım ki sadık olduğum tek Varlık iken yüce Mevla gerçi kimseye ihanet etmesem sırtından vurmasam da yok iken benden kötüsü Rabbim beni bilen ve O, bana yetmedi mi her koşulda?

Bayramın kutlu olsun, sevgili kendim.