Açıldı Perde Yine

Ayrışmakta gökyüzü o ezeli karanlıktan

Tek etmek üzere yeryüzünü hüsran.

Birer yıldız yerleştirdim

Bulutların her birine;

Yıldız ve ben

Ben ve ne varsa içimden gelen…

Suskundu tabiat ve coştu yine

Güneş parlamakta o naif asaletiyle

Usul usul okşamakta yeryüzünü

O sıcak öpücüğüyle.

Gizem ve karanlık yitirdi hükmünü

Boşalttı içinde biriken hüznünü.

Ne varsa geride kalan geceye dair

Utandı beşer ezeli yalnızlığından.

Açıldı perde yine,

Narin ve hoş bir güzellikti sahneye süzülen,

Yaradan’ın bahşettiği o ilahi hazine nezdinde.

Baş rolde mutluluk

Ara sıra eşlik ederken hasret

Çehrelerde parlayan aydınlık.

Gönüllerde üç beş kırık hatıra

Yine de sevgi denen o yüce duygunun eşliğinde

Sürüp gitmekte o bitmek bilmez rüya

Gerçekleşmeyeceğini bile bile.