Madenci

Ekmeğin kokusu ölüm kokusu

Birkaç parça umut bir yudum da su

Gelir mi ocağın acep uykusu

Yaşamak kömürden ecel kömürden

Her dakika bir taş düşer ömürden

Kim ne der duyulmaz toprak sağırdır

Anne baba hele evlat ağırdır

Bir dağ gibi kalbe çöken bağırdır

Düşünür düşünür çözülmez soru

Aç kalmak mı zordur emmek mi koru

Bekler ki toprağın kalbi yarılsın

Bekler ki bir müjde koşup sarılsın

Acının adı yok kime darılsın

Susar da ölmenin tadında kalır

Belki bir bebeğin adında kalır

Usul usul çeker son nefesini

Duyar diye belki bir can sesini

Sonra sol yanına gömüp ye’sini

Ellerini bir bir banar uykuya

Kuş tüyü yatakta kanar uykuya