Ömür Karası

Kömür karasıydı ter düşü güneşe uzak

Ekmek yerin altında her lokması helal hak

Karadan kara toprak  ak canları saklarken

Emekçinin zift kanı aç harisi paklarken

Sene ikibinondört insanlıkta gömülür

İhmale kader deyip teslim olur yenilir

Hep birlikte uzansak acıyı örtse toprak

Yeşerir mi umudu kara çizmesinde ak

Ocağa düştü ateş arşı alada duman

Yalnız benim ülkemde ucuza gider insan

Cüzdanını dolduran başında asılı tak

Gözü yaşlı bebenin vebali alnında hak

Doğum gibi ölümde ömür karası yazgı

Vicdanında bir nebze olsa insana saygı

Hep birlikte kazanır paylaşmakta yanılır

Hayatı bitmeyecek doymayacak sanılır

''Adam sende'' deyince duyulur derin kaygı

Açılır yüreklere onulmaz yara acı

Yanan kömür gaz değil rızkının peşinde can

Isınır mı bir daha yaşam hakkına kıyan