Bir Yudum

Kandı

Bir yudum berrak suda

Pınarından kaynadı  süzüldü damarında

Burçlarına tırmandı döküldü güzeyinden

Çağlayan oldu coştu

Hem de el değmeden

İçti kana kana

Candı

Çimlerde koşan çocuktu

Görünmüyordu uçurtmasının kuyruğu

Kanatlarında melodi

Göğsünde bağlı misinası huzurlu ritmi

Yorgun bedenin son çeyreği

Dinledi sessizliği

Tandı  

Sildi yaşlarını

İlacı teninde saklı gülüşü yasaklı

Temizledi her nefeste nükseden yarayı

Sundu yediveren ikliminde bağbanı

Uçurdu kırlangıç ağıtlarını

Sildi çizilen münzevi resmi

Dündü

Gülümsedi hasretine

Su tutuştu martının çığlığında

Boğuldu özlemin soğuk denizinde

Bekledi  vakarla şişirip yelkenleri

Yer açtı aşka güvertesinde

Yandı

Yol almak vardı maviye

Gözleri ufukta tükenmişti nemi

Gelmiyordu pusulası bozuk yelkenli

Üşümüştü aysberge çarptığında mavna

Lal değdi diline

Tündü

Songül Bulut