K(ö)mürle Aydınlanan Ömür: Soma

K(Ö)MÜRLE AYDINLANAN ÖMÜR: SOMA

 

besmeleyle başlayıp

ezan sesine karışan hayallerimle uğurladım

Rabbime emanet adımlarını sayarken

başım önüme düştü

 

kömür karasıydı

gözlerinde merhamet

asude bir hicran yarasıydı

ve

yüzündeki karalar Kâbe’nin örtüsüydü

belki de alınyazısıydı

ama yüzünün akıydı

en helalinden ekmek parasıydı

 

ölümle nişanlı sevdaların vardı

kavuşmak bir nefes kadar sıcak, göz açıp kapayacak kadar…..

ve attığın her adımın

Rabbime

bizden daha yakındı

 

ardında bıraktığın sıcaklık üşütürken düşlerimi

Hacerü’l esved toplayıp pervazlardan

ölümler serdin habersiz, bakışlarıma…

yokluğunla demlendi kaybedişler

hercai menekşeler can verip can aldı yüreğimde

içten içe yandı ölüm habersizce..

sen cennet topladın topraktan

bir parça kömürle ömrünü yoğurup

yeşilin en güzeline uçtun kanat yaparak…

 

ömürleri aydınlatmak için

gecenin gülleriyle yaktığın ömür sağanağında kuruttuğun yalımları

ruhumuza giydirip gittin

 

ateş yine düştüğü yeri yaktı

o masum bakışlar toprağa aktı

minicik kalpler büzülüp kaldı

sessizce

ve

sensizce

bir köşede mabet suskunluğunda…

ve bomboş eller…

nereye saklayacağımı bilemediğim

 

bundan sonra sensizliği soluduğum her nefeste

omuzlarımda bir ömür vefa taşıyacağım

çarmıha gereceğim

günah dağlarını…

ve

Yaktığın ömrün gölgesinde aydınlanacağım..

Birkan AKYÜZ