Varla Yok Arası

Takat mi kalır

Söz mü olur onca hece içinde

Kıyamet kopsa da dönmem geriye

Kıt kanaat bir sevdanın izdüşümünde

Katık yapmışım sevgiyi

Ömür bellediğim her kim ise.

Kılı kırk yardım ömür boyu

Döndüm dolaştım

Ve yine tam da başladığım noktadayım.

Dilek tuttum sayısız kere

Ellerim uzandı semaya kifayetsizce.

Yine de şükrettim

Yadırgadım belli ki yolun başındaymışım

Sorgulandım demek ki tek suçluymuşum

Yere göğe sığdıramadım oysa

Güvenip dost bildiklerimi

Kol kanat germek ne haddime

Sadece bir kum zerresiyim şu dipsiz âlemde.

Duyumlarım sana, sana dair

Gölgeler uzar gider gecenin karanlığında

Sözlerim anlamsız kalır

Hissedilen onca kifayetsiz duygunun yanında.

Uzak olabildiğince

Görüp göreceğim tek bir düştün oysa

Ne zaman ki savrulsam boşlukta

Eşlik eder yalnızlık başucumda.

Varla yok arası onca yankı

İçten içe yakar canımı

Kendimden geçtim geçeli

Unuttum vefayı, neşeyi.

Görmeden düşmek o derde

Rastlamadan tanımak belki de

Sürgünüyüm şu kifayetsiz ömrün

Kanıksadığım o eşsiz düşüm

Ne dersen de

Bir kez peşine düşmüşüm.

Susmak mı anmak mı

Koşmak mı beklemek mi

İzbelerde yitip gitmek belki de

Ulaşılmazlık raks ederken hayallerde

Ne uzak ne yakın

Belli ki hiçbir zaman var olmamışsın.