Yokların İzinde

Yokların İzinde

Her an üzünç, her daim çözümsüzlük

Sevmelerden, sevilmelerden payıma kalan

Çaresizliklerle boğuş, hainlerle savaş

Her defa yenik düştüm kirpiklerin ağırlığına

Acılarımı, sitemlerimi, nisyanlarımı haykırdım

Beni hayata bağlayacak seven biri olmadı.

Ellerimi avuçlarında tutacak kollarıyla saracak

Bir ipek yumağı yoktu!

O yoklar değil mi, hayatı bize zehir eden

Sayrı nöbetleri beynimi kemiriyor

Kentin tekmil caddelerine, meydanlarında

Usanmadım, yorulmadım, seni aradım

Gecelerin günahını, puslu sabahlara yazdım

Tere battım, yüzümde çılgınlık alâmetleri

Başımı nereye çevirsem seni gördüm

Sen yoktun!

Yorgun dalgaların serildiği kumsallara

Resmini çizdim kanımla taş duvarlara

Dere boylarında söğütlere seni anlattım

Kent seni bekliyordu, gelmeyecek seni

Rüzgâr adını verdiğim çiçeklerime saldırıyordu

Kentin en yakışıklısı, en yoksuluydu evim

Haşin rüzgârlar dolaşıyordu sensiz odalarda

Günlerce avareliğin varoşlarında dolaştım.

Sen yoktun…

Yoklar kâbus oldu çöktüler üzerime

Suya hasret ekinler gibi büktüm boynumu

Tanrı katına çıkacağım günahlarımın hesabına

Anısız insan olmaz da, toplanıp gelseler ne fayda

Sokak lambalarını söndürdü altın ışıklarla sabah

Güneşin sıcak yalazları okşar sırtını gariplerin

Sahillerde sabahladı sazların melankolik ezgileri

Madenlerin dehlizlerinde mahsur kalmış zaman

Şiirlerime yasaklar koyarken kentin haramileri

Sen yoktun…

Yas tutma vaktidir uçsuz bucaksız yokluklar için

Viran bahçede hüzün çiçekleri büyüyor sessizce

Ben ki, çoktan alıştım sessizliğin sesine

Yoksun!

Neredesin sen?

Dinmez ER / Çeşme / 2012. 07. 15 /