Eski Masal

Kardelen büyütürdün dağlarının karında

Har olurdu gözlerim gözlerine değince

Ne güzel düş örerdin ince parmaklarında

Bütün salkım söğütler başlarını eğince

Sular bizim olurdu dağlar bizim olurdu

Rengarenk çiçek açan bağlar bizim olurdu

Uzayınca saçların yollar elinden tuttu

Ansızın binip gittin zaman tayyaresine

Neden meftun yürekler birbirini unuttu

Neden sevda kapıldı hayatın haresine

Sandım ki biz Leyla’nın Mecnun’un yorganıyız

Biz umudun nefesi sevdanın sol yanıyız

Nedamet gölgesinde şimdi hasta bir kuşum
Kanadımı kaldırsam gökte ışık tükenmiş

Buğulu bir hatıra; ne varmış ne yokmuşum

Her türkü biraz benmiş her şiir biraz senmiş

Bu masalın anlamı ne Yusuf ne Züleyha

Öldürdüğümüz kuşlar uçar mı hiç bir daha

Gözlerin bir şiirde hatıra kalsın bana

Cemre düşene kadar alma sıcaklığını

Bir ölüm bir ayrılık ağır gelir insana

Hele bir de umuttan çekeceksen tığını

Sönecektir göğümde bil ki o an yıldızlar

Karanlık hükmedecek gayrı mahşere kadar

Çocuk çoktan uyudu masalımız bitti bak

Kapatıp üzerini bu rüyadan çıkalım

Kalmasın burcumuzda ne alamet ne bayrak

Zamana diktiğimiz kuleleri yıkalım

Elma şekeri gibi çocukların elinde

Ve kalsın eski masal annelerin dilinde