İstiyorum ki

Yazarken kelimelerimi seçerken onları özenle sıraya düzerken istiyorum ki bu yazılarım insanları sevince mutluluğa gülümsemeye doğru alsın götürsün, lakin kelimeleri en güzel şekilde sıraya dizerken, kalemim insanların gülümsemesi için önce yüreklerindeki kirden pastan yani kin ve nefreti atması gerektiğini haykırıyor.

Az düşündükten sonra, kalemime bunun anlaşılması düzeltilmesi için senin ile gece gündüz yazmam anlatmam gerekir diyorum, kalemim duruyor, ama anlayacak okuyacak insanların olması gerekir okuduktan sonra derin düşünceler içinde okuduğunu tartması gerekir diyor.

Bende sen yazmaya devam et benim ile okuyucular bunu senden benden iyi biliyor, okuyunca rahatlar gerekeni yapar diyorum.

Ama hala gönlümüzde demir ile kapısı kapatılmış surlar var onu nasıl yıkacağız bilemiyorum ve bunu kalemime söylemiyorum.

Kalemim bana sen yüreğindekileri bana söyle gerisine karışma diyor.

Anlatmak kolay değildir, bazen yanlış anlaşılmadan dolayı korkarım ve çekinirim, bazen olur ya okuyan okuyucu kelimelerin yönünü ve anlamını ters okur, kelimelerin boynuna takar ilmiği cansız bırakır diye korkuyorum ama yazmaya da devam ediyorum, bu yazarın her zaman yazdığı alanda başına gelen olağan bir şey diyerek es geçiyorum.

Kin nefreti atsak yüreğimizde

Yürüsek merhametin yoluna doğru

Sevgi ile sarsak birbirimizi

Ayrılığı uçurumlara atsak

Hak yolunda birlikte beraberce yürüsek

Nefsi şeytanı kör kuyulara kapatsak

Ayrılıkları musalla taşında bıraksak

Yürüsek sevgiye hakka merhamete el ele gönül gönle

Mehmet Aluç