İki Kırık İnsan

İki Kırık İnsan

İstanbul’un arka sokaklarından birinde, Kadıköy’ün biraz daha tenha bir köşesinde, “Eski Sayfa” adlı küçük bir kitapçı dükkânı vardı. Dükkânın sahibi Ahmet, kırk iki yaşındaydı. Saçlarının yarısı ağarmış, gözlerinin kenarlarında ince çizgiler oluşmuştu. Yirmi yıl önce karısını ve doğmamış çocuğunu bir trafik kazasında kaybettiğinden beri, hayatı kitapların arasında geçmişti. İnsanlara gülümsüyor, kahve ikram ediyor, ama kimseyle gerçekten konuşmuyordu. Kalbi, uzun zamandır sadece sayfalara açılıyordu.

Bir kasım sabahı, yağmur çiselemeye başladığında dükkâna bir kadın girdi. Üzerinde eski bir trençkot, başında ıslak saçlarını örten yün bir bere vardı. Elleri titriyordu, ama bakışları dimdikti. “Merhaba,” dedi yumuşak bir sesle. “Burada ‘unutulmuş mektuplar’ diye bir bölüm var mı?” Ahmet başını kitaptan kaldırdı. Kadının gözleri yeşildi; ama o yeşilin içinde bir yorgunluk, aynı zamanda tuhaf bir ışık vardı. Adı Elif’ti. Otuz sekiz yaşındaydı. Beş yıl önce kocası tarafından terk edilmiş, ardından annesini kaybetmişti. Şimdi ise bir mimarlık ofisinde yarı zamanlı çalışıyordu ve geceleri eski evlerdeki unutulmuş eşyaları toplayıp restore ediyordu. “İnsanların geride bıraktığı parçaları kurtarmak, kendimi kurtarmak gibi geliyor,” demişti bir gün.

İlk karşılaşmaları sadece on dakika sürdü. Elif bir kitap aldı, parasını ödedi ve gitti. Ama ertesi hafta yine geldi. Sonra bir daha. Zamanla dükkânda kalmaya, Ahmet’in demlediği ada çayını içmeye, rafların arasında sohbet etmeye başladılar. Konuşmaları önce kitaplardan, sonra hayattan açıldı. Ahmet ona karısını anlattı ilk kez. Elif de gözyaşlarını saklamadan kocası tarafından nasıl yalnız bırakıldığını, annesinin son günlerini. İkisi de birbirlerinin yaralarını örtmeye çalışmıyordu; sadece dinliyorlardı. Bu, Ahmet için yepyeni bir duyguydu. Yirmi yıldır ilk defa biri onu “kırık” haliyle kabul ediyordu. Kış ilerledikçe ilişkileri derinleşti. Bir akşam dükkânı kapattıktan sonra birlikte Boğaz’a yürüdüler. Rüzgâr sertti. Elif birden durdu, Ahmet’in elini tuttu. “Ben… Sana bir şey söylemek istiyorum,” dedi titreyen sesle. “Ama korkuyorum. Ahmet bekledi. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Ben sağlıklı değilim, Ahmet. İki yıl önce lösemi teşhisi kondu. Kemoterapi gördüm, ama… Doktorlar tam garanti veremiyor. Seninle vakit geçirirken bunu söylememeyi düşündüm. Çünkü ilk defa kendimi canlı hissediyorum. Ama yalan söyleyerek başlamak istemiyorum.

”Ahmet’in dünyası bir an durdu. Sonra Elif’in elini daha sıkı sıktı. Gözyaşları yağmura karıştı. Ben de yirmi yıldır ölüyüm Elif,” dedi. “Sen geldin, beni dirilttin. Kalan her saniyeyi birlikte yaşayacağız. Ne olursa olsun.”O kış en güzel kışları oldu. Ahmet dükkânı erken kapatmaya, Elif de işten izin almaya başladı. Birlikte Üsküdar’daki eski evlere gidiyorlar, tozlu sandıklardan çıkan mektupları okuyorlardı. Bir tanesi 1940’lardan kalma bir aşk mektubuydu; genç bir asker sevgilisine yazmıştı. “Eğer dönmezsem, beni unutma ama yaşa,” diyordu. Elif o mektubu okuyunca ağladı. Ahmet de ona sarıldı. O gece ilk kez öpüştüler. Öpücükleri acemi, korkak ama inanılmaz derecede samimiydi. İlkbahar geldiğinde birlikte Karadeniz’e gittiler. Küçük bir pansiyonda kaldılar. Sabahları deniz kenarında yürüyor, akşamları mangal yakıyorlardı. Elif’in saçları dökülmeye başlamıştı yine. Bir akşam aynanın karşısında ağlarken Ahmet kapıyı çaldı. İçeri girdi, hiçbir şey söylemeden Elif’in saçlarını öptü, sonra da makas istedi. Ben keseyim,” dedi gülümseyerek. “Seninle her halini yaşamak istiyorum. Elif önce güldü, sonra hıçkıra hıçkıra ağladı.

Ahmet onun saçlarını özenle kesti, kalanları da tıraş etti. Sonra birlikte aynaya baktılar. Elif kel kafasıyla bile güzeldi. Ahmet’in gözlerinde ise tarifsiz bir sevgi vardı. Yarın İstanbul’a dönüyoruz,” dedi Elif. “Kontrolüm var. Kontrol kötü haber getirdi. Hastalık geri dönmüştü. Doktorlar yeni bir kemoterapi önermişti ama başarı şansı düşüktü. Ahmet o gece eve giderken yolda diz çöktü ve saatlerce ağladı. Sonra kalktı, kararını verdi. Ertesi sabah Elif’in kapısındaydı. Elinde bir çanta ve bir yüzük kutusu. Evlen benimle,” dedi. “Bugün. Yarın. Ne zaman istersen. Hastanede, pansiyonda, burada… Nerede olursa. Ben sensiz bir gün daha geçirmek istemiyorum. Elif şok oldu. Sonra gülümsedi. O gülümseme acıyla karışıktı ama gerçekti. Tamam,” dedi. “Ama bir şartım var. Düğünümüz kalabalık olmasın. Sadece biz ve en sevdiklerimiz. Ve… Balayımızı dükkânında geçirelim. Rafların arasında. Düğünleri küçük bir camide, sadece dört beş arkadaşın katılımıyla oldu.

 Elif başında çiçeklerden bir taç, üzerinde sade beyaz bir elbise vardı. Ahmet ise lacivert takımını giymişti; ilk kez yirmi yıldır kravat takmıştı. Nikâh memuru sorunca ikisi de “Evet” dediler ve birbirlerine sarıldılar. O an herkes ağlıyordu. Balayı gerçekten kitapçıda geçti. Ahmet dükkânın ortasına bir yatak serdi, raflara mumlar koydu. Gece yarıları kitap okuyorlar, bazen de sadece birbirlerine bakıyorlardı. Elif’in gücü giderek azalıyordu ama mutluluğu artıyordu. Bir gece Ahmet’e fısıldadı: “Biliyor musun? Ben aslında seni ilk gördüğüm gün âşık oldum. O eski kazağının delik olduğunu fark etmiştim. O kadar güzeldik ki… Ben de o anda ‘Bu adam beni kırık halimle sever’ diye düşündüm.” Ahmet güldü, sonra ağladı. “Ben de seni ilk gördüğümde içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Meğer o kırıklar yerlerine oturuyormuş. Yaz ortasında Elif’in durumu ağırlaştı. Hastaneye yattı. Ahmet her gün başucundaydı. Elif’in elini tutuyor, ona kitap okuyordu. Bir akşam Elif gözlerini açtı ve gülümsedi. Bir sürprizim var,” dedi zayıf sesiyle. “Sandığın kadar hasta değilim aslında… Hayır, şaka yapmıyorum. Doktorlar son kontrollerde inanılmaz bir iyileşme gördü. Vücudum… Savaşı kazanıyor gibi. Ama ben sana bunu söylemedim. Çünkü eğer ölseydim, beni sonuna kadar sevmeni istedim. Eğer yaşarsam… O zaman da seni sonsuza kadar seveceğimi kanıtlamak istedim. Ahmet dondu kaldı. Sonra kahkahalarla güldü. Hem ağlıyor hem gülüyordu. Hem öfkelendi hem de tarifsiz bir rahatlama yaşadı.

Elif’e sarıldı, o kadar sıkı ki neredeyse kıracaktı. Sen… Deli kadın,” dedi gülerek. “Ben de sana bir şey söyleyeyim mi? Ben de evlenmeden önce vasiyetimi hazırladım. Her şeyi senin adına yazdırdım. Çünkü bensiz bir hayat düşünemiyordum. İkisi de uzun uzun güldüler. Hastane odası ilk defa o kadar çok kahkaha sesiyle doldu. Elif taburcu olduğunda sonbahar gelmişti. Birlikte dükkâna döndüler. Ahmet kapıya yeni bir tabela astı.

Yıllar geçti. Elif tamamen iyileşti. Birlikte bir kız evlat edindiler; adı Defne’ydi. Defne büyüdükçe onlara “Anne, baba, siz niye hep birbirinize öyle bakıyorsunuz?” diye soruyordu. Onlar da gülümseyip “Çünkü biz birbirimizi ikinci kez bulduk,” diyorlardı. Ahmet altmışına geldiğinde bir akşam dükkânı kapattıktan sonra Elif’e döndü: “Hâlâ şaşırıyorum,” dedi. “Bunca yıl geçti, hâlâ her sabah uyandığımda yanımda olmana şaşırıyorum. Elif onun elini öptü. Ben de… Her gece rüyamda seni kaybediyorum. Sonra uyanıyorum ve yanımda olduğunu görünce ağlıyorum. Sevinçten. Yağmur yine çiseliyordu dışarıda. Ama içerisi sıcaktı. İki kırık insan, birbirlerini tamamlamış, artık tek bir bütün olmuşlardı. Hayatın en büyük sürprizi buydu: En derin acılardan en güçlü sevgiler doğabiliyordu. Ve “Eski Sayfa” dükkânı, hâlâ açık. İçeride hâlâ eski kitapların kokusu, hâlâ iki kişinin kahkahası ve ara sıra duyulan bir fısıltı: “Sen varsan, her şey var der gibi, vesselam.”

Mehmet Aluç