Zamanı Öldüremedim

                                                                                                       Zaman seni anlamaz

                                                                                                       Öyleyse sen onu anla

Anlamak istiyorsan gel benimle, dedi. 

Adam yola çıktı. 

Kendini yalnız sandı ama berkiten, türeten, tüketen bir şey vardı. 

Karar verdiyse eğer bir zaman,  bir atıf, bir atfeden, bir atfedilen vardı.

Zaman kısaydı; bodur, çatallı, dallıydı. Dalına binsen keserdin kalbine batardı. 

Adam istemediğini sandı.

Oysa zamana uğramak ne büyük şanstı. Ya ot olsaydı meyvesiz çiçeksiz. En azından kararlarını kendisi verebiliyordu. 

Zamanı az da olsa zaman biçilen bir şey vardı. Şeyler zamansız olsaydı yolculuğun lüzumu kalmazdı. 

Sonsuz huzur ya da sonsuz azap. Tercihlerini yaptıktan sonra sonsuzlaşmak ne büyük lütuftu.

Kendisi gibi yolcuları gördü. 

Her biri tılsımlı bir oyuncağın başına oturmuş büyümüş gözleriyle unutuyorlardı.

Unutuyorlardı.

Zaman, adamın gözünde ‘neyi unuttuklarını dışarıdan bakmadan göremediklerini’ gördü.

Zaman kendini gördü.

Kırıştı adamın yüzü. 

Zaman mimiklerinde bir ayna gördü. 

Aynada küçük bir çocuk sapan yapıyordu ağaçtan. Ağacı kestiğinden bıçak da onun parmağını kesti. Annesi ispirtoladı. Sığırcıkları kovaladığından yer çukuru ayağını burktu, annesi yine sardı. Gök çukuru aklını oynattı. Çocuk açılan buluttan hızla atladı çizgilerine. 

Annesi yoktu. 

Zamanı gördü.

Bütün oyuncaklarını suya attı. Pervasızca dalanlar çıkardı oyuncaklarını. Halbuki zamanın izleri silinmemişti.

Adam oyuncaklarını tanıdı, onlar adamı tanımadı.

Öyle bir karede durdu ki önünde herkes eğilip selamladı. Salâtladı.

Gün bu gündü.

Zaman bir ağladı bir güldü.

s.dündar