Deli Köşemden İyi Diyelim İyi Olsun

      Öylesine rastladığımız gerçekler vardır, yanıbaşımızda durup  farkında olamadıklarımız. Ansızın idrak edince şaşırırız, daha önce neden görmedim diye.

“İnsanoğlu iki kritik soru arasında dünya serüvenini tamamlar:

1-      Adını ne koydunuz?

2-      Merhumu nasıl bilirdiniz?”

İkisi üzerinde de uzun uzun düşündüm. Adı ne getirir insana? Nasıl başlarsan öyle mi gider? 

Başlamak bitirmenin yarısıdır.

      Doğru başlayan işlemin, hesap hataları olmazsa, doğru bitmesi muhtemeldir. İsmiyle müsemma derler bazıları için. Adı güzel olan güzel mi oluyor? İlk romanlarda, Türk edebiyatının geleneksel ögelerinde kahraman adlarının temsil ettikleri tiplere göre verildiğini görürüz.

 İsim ile bilinme arasındaki ilişki nedir?

İsim nitelikleri de barındırır.  Adıyla doğar insan. Rüzgar’sa esmesini bekle, Güneş’se gönüllere doğmasını, Ahmet’se bereketli olmasını.

Çocuğun haklarından biri de ailesinin ona güzel bir ad koymasıdır.

Düşünmez misiniz, der sık sık Yüce Allah’ın kelamı.

Nasıl bilinmek isterdiniz?

Demek ki doğmak kadar bilinmek de önemli. Belki de gerçek doğuş başkalarının zihninde kalbinde gerçekleşir.

 İğne atsan yere düşmez olsa kalabalıktan ama kimsenin ayağına değmeden yürüyüp gitsen.

Yürüyüp gitsen iyi bilinerek. Kimseye zararın dokunmadan ama var olarak adınla sanınla.

Adını taşımak da zor olmalı; hak etmek, hakkını vermek.

“Sessiz yaşadım beni kim nereden bilecektir?” diyen Mehmet Akif ERSOY’du.

Acaba ses getirmenin sessizlikle ters orantısı mı var? Susup yaşamak.

Ya da konuşmanın değil başkaları için yaşamanın ses getirmekle doğru orantısı.

Merhumu iyi bilirdik, derken ‘merhum’u sileriz yavaş yavaş, iyi olmaya vururuz sesi. Demek iyi olmak gerekmiş başkalarına.

Şimdi herkes kendine iyi.

Ama toplumun izanına bak ki ‘kötü’diyen yok. İyi niyetten mi ki?

Hakkı teslim edene kavuşana kadar…

İyi diyelim iyi olsun inşallah.

s.dündar