İşit

Sarı bir yasa büründü doğa

Yeşil gülücüklerini bastırırken ilk yazın

Yatağa düşer sayrı mevsim

Dinmez öksürüğü nezlesi

Hazandır artık

Yaprakların intihar vakti

Bir bir bırakırken tutunduğu dalı

Gazelden torfa sonra yürür yine bedene

Vermeden fire özünden.

Ya sen

İnsan kılığında adam

Utanmadın mı tabiat anadan?

Verdiği süt akarken damarından

 Salıp nefreti  toprağa

Kan sağdın insandan

Gülüşünde ömrü uzarken kelebeğin

Kafasını ayırdın bebelerin

Dehşeti gözlerinde yetişkinin

Sen de mi doğanın eseri?

Kırılan zincirin halkası sevgi

Bir soyunsa bedeni

Ruhu cehenneme zebani
Jiletin hikmetiydi
Sakallarında kaldı gerçek kimliği

 Songül Bulut