Toparlanır Düşüncelerimiz

Sıralanır  umutlar  gökteki kuşlar gibi

İnsandır  hayallerini  hep kendisi ile  taşır

Tutuna bilmek yaşamın kıyısından

Bulutların  ne  taşıdığı  bilinmez

Bilinmez  yürekteki  yaralar

 

Bana  tınısını  söyler misin  hayatın

Öğrenmeden   saya bilmek  sevgilinin  adımlarını

Kalem  tutar  eller  tanık olur  sabahın esintisine

Toparlanır  düşüncelerimiz ufukta  görününce  umut

Tezel den abartılı  söylemlerden geçilir

 

Söylemek  yada  söylememek

Belki  kapıda  görünür  göz aydınlığımız

Öpünce  analarımızın  o pak  elinden

Kopsa da  kıyamet elimizdeki  hüzünlü  güller

Doğrulur  kelimeler  doğurur sancılı analar

 

Ayıp  kelimelere  utanır  kitaplar

Kılavuzunu  kaybedince  beden

Sayılır  dakikalar  saniyeler  utanmadan

Bir  şey  demeli  insan  şu dünyaya

Mesela;  insan demeli özgürlük demeli

 

Kınından sıyrılır  sivri  sözler

Sahibini  arar durur tan vakti

Bir  kalem ki  bir  kurşun sevgilinin gözleri

Saymayı  unuturuz belki nazar  değmesin  umutlarımıza

Doğrul  insanlık doğur sancılı analar

müslüm   tekaltun