Göç Vakti

Karınca yükü dünya

Sardı sarmaladı aldı sırtına

Yekindi ilk adıma gül peri

Sildi alnından sızan teri

Bakındı etrafına kimse görmedi

Kapandı yüzler sisten

Geçirdi dişlerini zamana didingen

Bir adım, bir adım daha

Utangaç tubanın gölgesine yarış

Beş gün sonra iken üç gün önce varış

Kalmaz dizinde dermanı gözünde feri

Seherde gün batımı öper denizi

Çırpar martı kanadını

Sığınamaz gök kubbeye

Ne vicdanı bırakır ne aklı

Savrulur bilinmeze

Bir yalnızlığı bir kendi

Özlem sağarken demlendi

Beklenirken vefa

Milattan önceden

Zaman yolculuğunda telef oldu erdem

Düştü yüreğine mevsimin ilk karı

İyi gün dostları; göç vakti…

Songül Bulut