Aklıma Esaret Hayatlar

Sesim asırlık kör kuyularda kayıp

Gözlerim arşınlamış ebedimi

İçime çektiğim soluk

Damarımdan akan kan değil bana can veren

Düpedüz deliliğimden besleniyor bedenim

İçimde çığ olmuş

Şehrime taşınmış binlerce öyküden

Yeryüzüne taşan

Eski

Daha eski

Benden eski

Çoğul ömürlük bir hafıza bombardımanındayım

Sustu Tanrı

O kaybolunca

Ardıma bakmadan terk ettim karaladıklarımı

Bir ışık huzmesi vardı günebakan

O da yalancıydı

Kirliyken bedenler düş bahçesinde gezmek yasaklıydı

Yasakların çiğnenmesindeki tatlılığını

Pasaklı eller algılayamadı

Zira ellerin aklı bedende vuku bulmaktaydı

Kalemimle vuruyorum yine ak sayfaları

Ne  katil,

Ne  maktul var

Gözlerim

Bir başkasının yüzünden bana bakıyorlar

Aklıma esaret hayatlar

Terk edin hadi cinayet mahallini

Bu tek perdelik resital…

Canan Korkmaz / İZMİR