Döngü

Gözlerde kaybolan bir günün sancısıyla

Akşamın gamı uzanır rüyaların dehlizlerine

İvedi bir sessizlikte

Lacivertinden çalınmış bir yıldız göğün göğsünde

Kıyametler sustu içimde

Bir ışık huzmesi serili bastığım yerde

Hesapları bitmemiş bir varlığın

Kabir azabıyla

Işınlanır evrene

Uyku u/yanış yer/çekimsiz

Gözlerini ayırmadan gecenin fenerinden,

Kelepçelerini çöz uzatmadan ellerini

Sök mührünü kan bulaşmış dudaklarından

Parçalara ayırmadan bedenimi

Kapalıydı hep gözlerim

Düşlerim öğretti yürümeyi

Ve bak;

Güneşin balçıkla sıvandığı yerdeyiz şimdi

Firavunlar dönmüş deliye mumyalanmış vücutlarıyla

Tavaftalar

Merkür’ü

Lanetlenmiş bir yıldız

Kayıyor ellerinden

Siyaha sürülmüş ak!

Duy ki;

Ahraz kesmiş bedevi

Eğil şimdi

Başı dağlarda hazan,

Açacak istemesen de bahar…

Canan Korkmaz / İZMİR