Elveda

Güne erken indi gri

Ebruli bir geceden kalma ayaklarıma dolanan

Yalnızlık

Yağmura vuran bir sala sesi gelir uzaklardan

Gözlerimin silecekleri yok

O yüzden boz bulanık uzanır sokaklar

Görüş mesafem sıfır…

Püsküllerimden süzülen damlalar omuzlarımı ağırlaştırırken

Dudağımda bir şarkı yağmurla bestelediğim

Notası yazılmamış

Yollar yıkanır paçalarımda

Arınır günahlarından bu şehir

İçimde çarşamba pazarı Bostanlı’nın

Her telden

Yağmasında ellerin…

Bir kere ıslanınca, anlamı yoktur yağmurdan kaçmanın!

Yine uğulduyor içimdeki gri

Sesindeki sürmeyi çektim kulaklarıma

Gerisi boş bir lakırdı dolanan atmosferimde

Çevirisiz

İklimine zıt bir coğrafyada

Üşüyor bir kadın kadın olmaktan,

Kapanmış bir kapının ardında

Solmuş bir şarkı cızırdıyor

Aynadaki aksini görmeden çehresinin

Diziliyor

Şuursuzca  şuura

Parça tesirli dünlerimizi

Ortak etmeden yarınlara

Uzanayım toprak kokan göğsünde

Nihayete ersin nefesim

Ben uyurken kollarında              

Bir masal sür dudaklarıma

Rüyam olsun ebediyetime

Ve

Mutsuz biten tek masal  ‘’kibritçi kız’’ unutma

Elveda…

Canan Korkmaz / İZMİR