Ben Hep Seni Bekledim

Ne zalim yüreğin var, ölçüsü bilinmeyen

Söyle var mı gözyaşı, gözlerden silinmeyen

Aşkın narına düşüp, yüreği delinmeyen

   Elimdeki takvime, çizgileri ekledim

           Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Merhamet etmeyerek, sabrı mı eziyorsun

Birde yetmezmiş gibi, üstünde geziyorsun

Canın nasıl isterse, hep öyle üzüyorsun

Kalbimin derininde varlığını yokladım

Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Bak mevsimler değişti yapraklar döküldüler

Yemyeşil doğa bile nasılda söküldüler

Zemheri yaklaşırken mum gibi dikildiler

Şu bağrımı açtım da sende seni sakladım

Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Yorgunluk keder oldu keder ise bahanem

Takıldı gözlerime bulutlardan düşen nem

Ağlıyor uzaklardan tek yarim canım annem

            Sendeledi yüreğim yandım yundum tekledim

    Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Buda geçer belki de yokluğa alışırım

Yıldızlar yaren olur, derdimi bölüşürüm

En sevdiğim denizde, köpürür gülüşürüm

Yansın genzim ciğerim şu âlemi kokladım

Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Beyhude bu sesleniş vicdan var mıdır sende

Sabredecek tahammül artık kalmadı bende

Söyle yalnızlık şimdi hangi yan hangi yönde

Aşkından yanışımı yalnızlıkla hakladım

Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Ağlamam artık daha ağlatmaz hiçbir neden

Âdemin dağlarından silinirken sormadan

Şu naif yüreğimde öldüğünü gördüm ben

Her şeyi unutarak sil tuşuna tıkladım

Belki gelirsin diye, ben hep seni bekledim

Kavuşmak hayal ama ben hep seni bekledim

Âdem Efiloğlu