Sağır Hakikatler

Gidenin ardından yükselen o dilsiz çığlığı, suskunluğun ağırlığını ve grinin içindeki o gizli umudu kabul eden, aynı perdeden ve aynı yaradan beslenen bir cevap mektubu:

******************************************************************************************************************************************************************************************************************

Ruhumda yükselen dilsiz bir çığlığın, yangınlarıyla boğuşuyorum. İçimdeki yaralar kanamaktan yoruldu. 

Defalarca, asla demenin insanın kendi kalbine kurduğu en büyük tuzak olduğunu bile bile sustum. Sen kapılarını sonuna kadar açtığını söylerken, ben o kapıların eşiğinde kendi fırtınalarımla boğuşuyordum. Gözlerimde esen tayfunları vurdumduymazlık sandın. Oysa o tayfunlar, seni de içine alıp yok etmesin diye ardıma dönüp bakmadan sarıldığım sabredişlerimdi.

Beni dinlemeden yargıladığını söylüyorsun. Haklısın. İnsan en çok duymaktan korktuğu hakikatler karşısında sağırlaşır. Kelimelerin beni idam ettiğini yazmışsın; bilmezsin ki o sehpayı aslında kendi ellerimle, ikimizin birden altında kalacağı bir enkazı önlemek için kurdum. Gurur dedin adına. Belki de haklısın, insan bazen kalbini korumak için gururdan zırhlar örer kendine. Ama o zırhın altında kanayan tek bir yürek vardı, onu da görmedin, ya da görmezden geldin.

Biz hep gitmeleri sevdik, doğru. Çünkü kalıp da birbirimizi eksiltmekten korktuk. Yağmurdan, sisten, her buluşma anından kaçtık. Çünkü kavuşmanın büyüsünün, gerçeğin sıradanlığında yok olmasından ürktük. Biz aslında birbirimizden değil, aşkın o devasa büyüklüğü karşısında ezilmekten, ona yenilmekten kaçtık.

Şimdi yeşile tutulduğunu, çayları hep yeşil içtiğini söylüyorsun. Bense o tavşankanı demlerde, gözlerinin neftiliğinde kaybolduğum o eski zamanların resmini çiziyorum bulutlara. Haklısın, zaman her şeyin ilacı. Belki de bir gün, o kuyunun dibindeki Yusuf’un inzivası bittiğinde, ellerimiz, gözlerimiz birbirini yeniden bulur, bilemezsin...

Beni hakikatin rahmetine ısmarlamışsın, başım üstüne. Ama bil ki, ne sen beni gerçekten azat edebilirsin bu aşktan, ne de ben senden tamamen gidebilirim. Aşk evrende kül olsa da, o küllerden yeni bir gökyüzü yaratmak yine bizim elimizde.

Bu yüzden, senin bana bıraktığın o son sözü şimdi ben sana iade ediyorum:

Aşkta gurur yoktur sevgili. Bu yüzden asla, ama ASLA,  ASLA DEME.

Adem Efiloğlu

8 Kasım 2026