Yanlış Şiir

YANLIŞ ŞİİR

Öylece gittim,

İçim zamanı eskiten yabancıydı,

Ellerim, yıkılmış bir harabenin kıyısında,

Ve ruhumda kirli bir dilenci,

Arkasına bakmayan hatıralar var ceplerimde,

Gözlerim uzaklara gidip gelen med-cezir…

Sınırları ayrı çizilen ülkeler kadar uzaktık artık,

Uzaktan gelir oldu sonbahar,

Eylül bile hüznünü eskitir çınar yapraklarında,

Kadere diklenirim sanırım,

Oysa, 

En yanlış şiirin, en yanmış yerinde,

Hayata yenildim…

Şimdi çocukluğumuzu saralım yaralarımıza,

İyi gelir,

Her çocuk gülebildiği kadar hürriyettir.

Ağlamak gerekiyorsa ağlasın gözlerim,

Ama gülmek yakışıyor insana,

İnsan olan sevsin sonra,

Çok sevsin,

Sevmek ilaç etkisi yapar inanana.

Derim ki

Bu kadar inatlaşma hayatla…

Hayat zor,

Hayat çok zor,

Haydi kolaysa,

Rüzgarı dansa kaldırsın ellerimiz.

Kolay değil yağmura şarkılar öğretmek,

Kolay değil zamanı avuçlarımıza hapsetmek,

Öyleyse en yanlış şiirin, en yanmış yerinde,

Hayatı sorguladım…

Gözleri ürkek akşamları,

Çantasında taşıyan bir adam tanırdım,

Onu görünce,

Şeytana arkadaş sanacak! beni diye korkardım,

Çekinmeden ateşe atardı her gördüğünde beni,

Yılların üstüme yüklediği hayretimden sızlar,

İncecik pınarların gözelerinden süzülürdüm,

Ateş parmak uçlarımdan yakardı beni,

Hatırlardım görmeden ihtişamlı cehennemi...

Sonra,

Bir boşluğun içinden sızardım nasuh bir tövbeye,

Rabbim beni narından azat eyle.

Elleri cebinde bir yalnızlık benimkisi,

En yanlış şiirin, en yanmış yerinde,

İşte böyle hayatla cebelleştim…

Kalbimin masumluğunu ispata gerek yok,

Hatta en masumumuz kalptir bence,

Derim ki,

Kendi kalbini yaratmadı hiç kimse,

En büyük suçlu, artık onu kim kirlettiyse...

Şah damarından daha yakınım diye söylüyor Allah,

Ve hatta bir adım at, koşarım buyururken,

Özümde titreyen dualardan geçerim,

“Subhane Rabbiyel A’la.”

Şimdi,

Işıksız başlayan hayata,

Ağlayarak koşuşumuzu çok görme.

Dedim ya,

En yanlış şiirin, en yanmış yerinde,

Görüyorsun ya hayatla inatlaştım…

Her tarafı mavi denizlerle çizilmiş duvarlardan geçiyorum,

“İnsanı en son umut terk edermiş” demişti bir bilge,

İçime bir umut işleniyor,

Umut ayalarımda ilkbahar huzuru.

Şimdilerde, ruhumda ekim merasimleri,

Maviler giymiş meleklerin törenlerinde,

Yağmurun ıslattığı yanaklarımla,

Devrimler okudum şiirlere...

Devrimler mi?

Şiirler devrile devrile yıkıldılar üzerime.

Ben bir kere öldüm,

Ve derim ki ölmeden ölebilmeyi becerebilmeli insan...

En yanlış şiirin, en yanmış yerinde,

Geçmişi ateşe attım,

Her şeye rağmen bir ateş yaktım,

Hayatla güzelleştim…

Adem Efiloğlu

8 Ekim 2026

Saat.15.15