Sonsuz Aşk

Gemilerden önce, savaş davullarının sesleri geldi sahile.

Savaş kapıdaydı artık, beklenen değildi ama kapıdaydı.

Ne toprak ne de özgürlük arayışı değildi kılıçları çektiren,

Gemilerin yelkenlerini şişirip fersahlarca sürükleyen,

Alev alev yanan bir yüreğin, imkansıza bir çaresiz aşkıydı.

Ya sevdiğini alacaktı ya da ordusuyla birlikte ölecekti.

Kılıcını bıraktığında onun elini tutacaktı, inanıyordu.

Aşkının fısıltılarına, kılıcının keskinliğine güveniyordu.

Ordular deniz kenarını kana boyadılar, ölümle kapladılar,

Kim kazanıyor, kim kaybediyor anlayamıyordu gökler.

Bir bağırtı yükseldi, öldürdük kumandanı aşk bizimdir! diye.

Boşuna şişirmiş yelkenleri, ölüme geçmiş bu denizleri,

Hayal görmüş, aşkı büyülemiş, boyamış gözlerini, diye...

Artık kılıcı elinde değildi, özlemle arzuladığı aşkının elleri de.

Senin için geldim, aşkın için dedi ve bu oldu son sözleri.

Bir sessizlik hakim oldu tüm yeryüzüne ve gökyüzüne,

Kalenin en yüksek yerinden bir beyaz beden düştü yere.

Arkasından baka kaldı, aşkın tutsağını tutsak edenler.

Güzeller güzeli de aşkıyla aynı yerdeydi şimdi, kanlar içinde,

Ben yalnız seni sevdim dedi ve bu oldu son sözleri.

İki âşık beden kanlar içinde yatıyordu, savaş tükenmişti.

İki soğuk beden, bir yanmış aşk, kanlar içinde bir kılıç.

Sessizlik ve acı bir huzur, yaşayanlar için tek kalan miras.

Ufka doğru gidenlerdi artık, aşka doğru gideceklerin gözleri,

Ya böyle sevmeli dedi bir sevgili, ya da adı aşk olmasın ne olur!