Vakit Var Deme

Zaman pusu kuruyor gönlümün mihrabına 
Vakit var deme bana, gözlerine geleyim 
Kirpiğinden süzülüp aktığımı bileyim 
Gitme vakti gelince kapıyı göster bana 
Bu tılsım bozulmasın göz değmesin bu an’a 
Zaman pusu kuruyor gönlümün mihrabına 
Bir öykünün içinden kapıldık serabına

Gökyüzünde süzülen turnalardan medet yâr! 
Kimsesiz gecelere dönüp çaput bağladım 
Gökte yıldızlar kaydı, ben mehtapla ağladım 
Bir gidişin ardından uzaklara takıldım 
Bazen İbrahim gibi ateşlerde yakıldım 
Gökyüzünde süzülen turnalardan medet yâr 
Talan olan yüreğin, ne dost bana, ne ağyar...

Hüzün yastık altında her gece beni bekler 
Yorganımda ayaz var, gözlerimde yaş ile 
Üzerime gelirler susarım telaş ile 
Kimse görmesin beni, almışım ben payemi
Bir duanın içine gömdüm tüm sermayemi
Hüzün yastık altında her gece beni bekler 
Gözümdeki muştuyu bekleyecek bebekler

Sol yanımdaki saat tık tık sesiyle her an 
Ne tarafa dönersem sanki kalbimi arar 
Yüreğimi bir korku, içimi hüzün sarar 
‘’Seni" anarken her an gözlerime nem düşer 
Bütün gelinciklerin üstüne şebnem düşer 
Sol yanımdaki saat tık tık sesiyle her an 
İçimdedir vaveyla! Dayan yüreğim dayan!..

                   Sündüs ARSLAN AKÇA