Serzeniş

  

Şafak söktü sökecek bir ayazın koynunda 
Yalnızlığın vebali bir vefasız boynunda. 
Gider el sallayarak yıldızlar ile gene 
Buzdan sarkıtlar kalır akıllarda bu sene 
Mai-siyah gökyüzü açılır perde perde
Rüyaya mihman olan o nazlı yârim nerde? 
Üşüyen kimsesizler gökten inişte şimdi 
Üşüyen yüreğimle bir serzenişte şimdi 

Tül perdenin arkası sanki gölge oyunu 
Kimi evliya, kimi Karamanın koyunu 
Perdeden yansımalar aynı gözükür bize 
Sonra dile gelir söz, sözden inerek göze 
Susar izleyiciler söz ile göz yarışır 
Gönülden dökülenler gözyaşına karışır 
İnanır yürek hemen yaş düşen gözlerine 
Rahmet olup dökülür yüreğin közlerine. 

Şafak söktü bugün de aralandı perdeler 
Bugün ölümle hayat bilinmez ki nerdeler! 
Ne aşikâr görünür güneş olur açılır 
Ne âmâ karanlığa bir nur gibi saçılır 
Ansızın gelir vurur kapının tokmağına 
Gözyaşı olur düşer kalbimin çakmağına 
La havle çeker dilim, gözlerimden yaş düşer

Bir serzeniş içinden duaya telaş düşer