Ölüm Rüzgarı

ÖLÜM RÜZGARI

Kezban  Ana’nın   kundaktaki bebesini,

Elif Hatun’un askerdeki oğlunu,

Kuytu bir köşedeki yoksul garibi,

Alıp götürüverir , ölüm rüzgarı

Bazen bir kaza vesile olur .

Çoğu zaman hastalıktan göçtü denir.

Şehitler ebedi yolculukta sevinçlidir.

Hepsini bu dünyadan alan ölüm değil midir?

Varlıklıyken ölürsen  eğer ,

Edilir arkandan   övgü sözleri.

Uğurlanınca başlar, miras kavgaları.

Zamanla olursun eski bir anı.

Kimsesizsen  ölürsen  ,ağlayan olmaz ardından,

Birkaç kişiyle geçersin taşlı yollardan.

İsmin dikilir başına bir kuru tahtadan.

Sonra tanışırsın toprak anayla yakından.

Sen sen ol hep kendini düşünme!

Ufacık şeyler için kimseye küsme!

Çevrene yararı bizzat yol eyle,

Böylece mutlu ol sen de ahirette!