Gecenin Bana Ettiği

Saat üçü yirmi beş geçiyor
Artık uykum yok
Sanki bundan sonra
Hiç uyuyamayacakmışım gibi geliyor
Düşüncelerimi karanlık kaplamış
Sabahı nasıl bekliyorum
Kendime de kızıyorum bazen ya
Gece üzerine çok şiir yazıyorum diye
Onu çözebilmiş değilim yine de
Belki o beni çözecek belli değil
Koyu kahve kıvamında akarken şehir
Beni asıl kahreden küçük bir şey diye
Kendimi yiyip duruyorum.

Biraz aydınlanıyor ortalık
Hayret bu sabah hiç ses gelmiyor!
Bütün canlılar göç mü etti ne
Buz gibi sabahın rüzgârı
Buz gibi gözlerim, bakıyor her yere
Tüm sesler kesilmiş
Sadece duymaktayım bir ses
Öldüğümü söylemekte
Öldüğünü söylemekte.