Yar

Ey kalbinde sır ile yıllardır gizlenen yâr,

Aşığa badesini,      gizli  gizli sunan yâr.

Kaç zamandır araya,      duvarlar       örüyorsun,

Sanma her şey tozpembe, böyle mi görüyorsun?

Ne mümkün aşk var iken, yokluğuyla vurulmak,

Söyle aşkı bulduğum, var mı   aşkta    darılmak.

Kalbin kalbimde atar, damarımda kan sensin,

Şu ölmüş bedenimde, hayatı    yakan     sensin.

Gündüzler zifir olsa, gerek var mı geceye,

Vuslatımız dönüyor, çetin bir   bilmeceye.

Yollarını bekleyen, gözlerim  yorgun     artık,

Gelmediğin her güne, kökünden kırgın artık.

Sensizlik kader diye, kadere küser oldum,

Hayalleri peş peşe,   şiirle   asar       oldum.

Ey gönlümün çiçeği,    bahçesi   bağbanı   yâr,

Sen duymazsan sesimi, söyle bana kim duyar?

Yokluğun yüreğimde, onulmaz yara ama

Tek çare yine sensin şu kanayan yarama.

Gözlerinin  nemine, asmıştım gülüşümü,

Orada tükenerek, çok görme  ölüşümü.

Ruhum bil ki bir gemi, kalbim onun kaptanı,

Yanarak   kaydediyor,  inan  bana  her  anı.

İstemem sevdiceğim, olmadığın hayatı,

İstemem deli olsam,     verilen   nasihati.

Şimdi bir yangın gibi, düştüğüm gözlerinden,

Ne medet umuyorsun, sustuğun   sözlerinden.

Uzaklarda    bir     gemi,    gelişimi     bekliyor,

Yoruldum cancağazım,  kalbim artık tekliyor.

Vuslatı âdem olan,     bir viran şehirdeyiz,

Bentlerine sığmayan, azgın bir nehirdeyiz.

Tükeniriz sevdiğim, zamanı bitmez sanma,

Ben seni unutmadım, diyorsam da inanma.

Zebun etti  bu  felek, hırpaladı   Âdemi,

Aşkın zorlu yolunda, kıyıya vurdu gemi.

ÂDEM EFİLOĞLU