Yerle Yeksan Umutlar

Olası bir ihtimal

Gözlerinden geçerken

Kurşuna dizilmesi bakışlarımın.

En durağan halinde, fasılda vakit

Feryadı figan  yakarışlarımla

Derin bir çığlık kaplarken içimi

İçim

Derin

Sahipsiz

Ve kimsesiz…

Yüzümün gardı düşer her defasında

Ellerini ovuşturur hezeyanlarım

Ayak diredikçe umutsuzluğa

Kalbim ağrıyor

Acıları kanıksamaktan

Kapısı karanlığa açılırken yarınların…

Hele sözlerinin paranoyasından

İlelebet hüzünler damıtarak

Ne çok benziyoruz birbirimize

Ne çok aldanıyoruz

Evrenin renklerini kuşansak bile

Birbirimize dolanıyoruz…

Tükenen hayallerin etrafında

Yerle yeksan umut adına olanlar

Çürüyor içimiz

Çürüyor çiçekler

Ölüyoruz

Görmüyoruz didişmekten…

Bu ne öfke diye baktıkça

Dalgakıran döşesinler diyorum gözlerine

Belki limanında demirler duygularım

Belki martılarda ağlar benimle

Belki kim bilir diz boyu ağlarına takılırız aşkın…

Ah sevdiğim

Ne çok ağladım aşkın dizlerinde geceler boyu

Figanlarımız boy verdi yarınlara

Ruhumun hicranına gem vurdukça

Çoğalırız  sözlerimizin çığlarında

Yamaçlarında bir miskal umudu besliyorum

Kaldır başını yerden

Uçur mutluluk güvercinlerini

Ne duruyorsun…

Hala imzanı yüreğimde taşıyan ben

Zehir olsa içerim, sunarsan ellerinden.

 Âdem Efiloğlu