Labirent

Gel ummana çağırma, gözlerinle sar beni

Dağıldıkça sevdiğim, hamurunla kar beni

Yansan yanarım senle, ağlasan bulut benim

Saklarım hep içimde, yarına umut benim

Bakışın ah-u zardır,   gönderir nara beni

İçimde sen var iken, tartamaz dara beni

Gülerim mi sanırsın, hasretinle yanarken

İçim zehir içim nar, anıları anarken

Titreyen yüreğimi, asaydım saçlarına

Tek ortağın etseydin, aşk denen suçlarına

Bilsen seninle aklım, mısra mısra savrulur

Yandıkça şu yüreğim, hasretinle kavrulur

Bir mum olur eririm özlemine düşünce

Tutar mısın gün olur, bu taht yere düşünce

Bir bilsem hangi renge, sirayet eder aşkın

Ayakların önüne, sermez mi garip şaşkın

Yokluğun bir labirent, çıkışı bilinmeyen

Kan olup akıyorsun, gözümden silinmeyen

Gelir bir rüzgâr öper, şu çürüyen tenimi

Aşkı tavaf etmeyen, bilir mi nedenimi

Tevazu etmem asla, bilmesen de halimi

Aşkta gurur yoksa da,  oda aşkın malumu

Seni çözmek isterim, her mısrada hecede

Hep ismini ararım, bilinmez bilmecede

Sen ki Dünyaya yıldız, evrenin lisanıydın

Şu garibin kalbine, Rabbimin ihsanıydın

Âdemi dara düştü, vuslatın yamacında

Yine de aşkı bulmak, hep bu var amacında.

Âdem Efiloğlu