Hicran Yığdım Yine Geceye...

Anlamsız serzenişlerin kâh kıyısında kâh gıyabında

Tümden gelen varoluşların ölüm makamında

Güne gömülü dünlerin ve elime batan dikenlerin

Çok yakınında, desem keşke

Ve seyrelse yokluğun günden güne.

Yoksunum çok yolsuzum ve nasıl yorgun

Mücbir sebeplerden ibaret olsa keşke

Ve dökülsem yaprak yaprak

Sızan hüzün nazire edercesine

Varsam sona hani olmadığın o yaka

Sonsuzluğa uzanan yolda yalnızlığımla derbeder

Ve olmazın oluru hükümlerle darma duman.

Koyuldu geceler daha da karardı

Yerle yeksan oldu olalı devran

Toz konduramadığım ne varsa olmadığı kadar

Uzağındayım hele ki onca söylence

Ağzımla kuş mu tutsam da girsem gönlüne

Menzili kayıp ne varsa bilmez miyim yar,

Davul bile dengi dengine.

Hicran yığdım yine geceye

Nifak soktular hayat ile arama

Uzun bir perde çektiler boylu boyunca

Neye niyet neye kısmet

Varsıl mekânların ahalisi görmese de gönül gözüyle

Uzağındayım inan ki alabildiğine

Hele ki tükenirken umutlar

Sanır mısın ki söylediğim her kelime yalan?

Devam et sen sessizliğine

Meramın ne ise varsı güller açsın yüzünde:

Bir söze hasret bir gülüşe yanık

Tekerrür eden ne varsa hepten kayıp

Sanmıştım oysa bir zamanlar:

Aşk en büyük günah ve nasıl da ayıp

Gördüm göreli dünya gözüyle seni

Uzak bir şehrin özlem yüklü kıyısında

Sapa bir yolun çıkmazında belki de

Kısaca imkânsızın ve anlamsızın çeperinde saklı olan

Kuytulara gizlenmiş mihrabın geldiği son radde.

Kavuşamayacağımı bile bile:

Ne gam,

Ne dert ne de tasa

Sevmekse düşen payıma

Başım gözüm üstüne

Bu değil mi söyle Yaradan’ın tecellisi.

Susarım da bir ömür inan

Bilirim ve ağlarım usul usul

Uzak olsan da sensin sığındığım tek liman.