Ankara

Yalnız an, kara değil; bugün tüm zaman kara,

Eşkıya iş başında, toz ile duman kara,

Ağırlığın nerede, terör belasını çöz;

Güvenimizi kırma, inanalım Ankara!..

Parçalanınca kalpler, durmadan kanar yara,

Bindiğimiz bu gemi, nasıl sahile vara?

Birlik sağlayamazsak; Türk ile Kürt hepimiz;

Umutsuzluk ile mi, donanalım Ankara?.

Basiretle bakarak bir çıkış yolu ara,

Ferasetsiz, korkarım; düşman ülkeyi sara,

Temaşa etmek için açık olmalıdır göz;

Düşe-kalka ne kadar sınanalım Ankara?..

Her bir yönüyle vatan gelmelidir ayara,

Beklemeyiz ki devlet, hiç kimseyi kayıra,

Düşmesin artık yeter, yüreklerimize köz;

Niye doğru yapınca, kınanalım Ankara?..

Seni-beni ister mi, Ermeni tohumu p/hiç!

Hanemize girince duvardan çekmiş kerpiç!

'Lanet olsun bunlara', çok da işlemeyen söz;

Terörü kazıyarak tanınalım Ankara!..

MFK