"Her þey ne de çabuk tükenmiþ. Çoðu kez ne olduklarýný dahi bilmediðim, anlamadýðým olaylar hayatýmda yer bulabilmiþ. Kendilerince beni oluþturan izleri kalmýþ.

Var olduðunu sanýrsýnýz, oysa hiç yoktur, kendinizi kandýra kandýra yýllarý büyütmüþsünüzdür. Ya da yok olduðunu sanýrsýnýz, oysa o hala vardýr ama siz görmezden gelip geçip gitmesine izin verirsiniz. Nasýl göreceðinizi bilmiyorsanýz, göremezsiniz, bu yüzden, kavuþmak bazen ayrýlmak gibidir. Ne ben koynuna alýnýp kuþlar gibi uyutulacak çocuktum artýk, ne de Safinaz abla öylesine mesafesiz deðildi..."

Mahalledeki tatar çocuklarýnýn okulumuzun önündeki arsada yaptýklarý futbol maçlarýna beni iþtirak ettirmemeleri en önemli sorunumdu. Aramýzda savaþ baþlattým. Dayak yiye yiye dayak atmayý da onlardan öðrendim. Ben teker teker yakaladýkça onlarý dövüyordum, onlar da toplaþýp beni dövüyorlardý. Öyle ki, beni dövebilmek için yaþlarý benden bir hayli fazla aðabeylerini de devreye sokmaya baþlamýþlardý. 
Onlarýn abisi varsa, benim de teyzemin oðlu Yýlmaz var, diyerek on sekiz-on dokuz yaþlarýndaki teyze oðluna durumumu anlatarak yardýmýný istedim. Teyze oðlu ise, yardým etmek bahanesiyle dolaþtýðýmýzda, ýssýz bir yerde bana tecavüz etmeye kalkýþtý. Evet! Ne yazýk ki, birinci dereceden akrabam olan bu sapýk herif bana tecavüz etmeye kalkýþmýþtý. Kaçarak kurtulmuþtum onun elinden. Kaçarak, onun bende yarattýðý sarsýntýdan ise hiçbir zaman kurtulamayacaktým.

Kaçarak geldiðim yer oturduðumuz apartmandý, ama girdiðim ev kendimizinki olmadý. Merdivenlerden koþarak evimize doðru çýkarken, alt katýmýzda oturan Safinaz ablanýn kapýsý açýlýp, dýþarý çýktý.

“Ne bu telaþýn yakýþýklý? Gel… Gel hele, gir içeriye!” diyerek beni evinden içeri soktu.

Hala, tir tir titriyordum. Olanlarý niçin, nasýl anlattýðýmý bilemiyorum, ama anlattýðým için piþman olmayacaktým; çünkü, bundan sonraki dönemlerde her þeyimi, ama her þeyimi, tereddütsüz anlatabileceðim sýrdaþýmý böyle edinmiþtim.

“Sen, on üç yaþýnda olduðun için kaçýp kurtulabildin.” Ona, yaþýmý sorduðu zaman kendimi büyük gösterme güdüsüyle on iki yaþýmda olduðumu gizleyip onüç yaþýmdayým, demiþtim; ─ne fark ediyorsa─ “ya altý yedi yaþýndayken bu tip sapýklarýn sýkýþtýrdýðý, cinsel kimliði oturmamýþ çocuklar ne yapsýn? Piyasada ki homoseksüellerin çoðu bu sapýklarýn eseri deðil mi?” Çok doðruydu dedikleri.

“Ne iyi kadýnsýn sen be Safinaz abla!”

“Doðru söyle!”

“Vallahi!”

“Dur, þam tatlýsý getireyim sana…”

“Yok, valla yiyemem…”

Önüme bir tabak dolusu þam tatlýsý koyup yemem için ýsrar etti. "Hatýrým için ye... Küserim yoksa, bak..."

Bir tane yiyeyim madem," diyerek elime bir tatlý aldým. O anlatýyordu.

“Ortalýk sapýktan geçilmiyor. Gözünün iliþtiði herkes o potansiyelde! Mahvedilmiþ bir sürü hayat kalýyor onlardan geriye! Kütahya’dayken evlendiðim o zurnacýyý hatýrlar mýsýn?"

"Ayýyý mý?"

"Ýþte o ayý da sapýðýn tekiydi. Pis herif daha zifaf gecemizde benimlen zorlan ters iliþkiye girdiydi de kaçýp buralara gelmeme sebep olduydu."

"Tokat attýydý da," diyecek olduðumda, sözümü kesti.

"O tokatý atmasaydý da ayrýlacaktým o mendeburdan. Akþam gelince babamlan konuþmayý düþünüyordum. Senin anan kan dökülür deyince, babamýn sahip çýkmayacaðýna hükmederek atladým trene, kaçtým oradan. Ýstanbul’a gitmekti niyetim lakin tren Kütahya Eskiþehir arasýnda çalýþan kara trenmiþ, ben de Eskiþehir’e geldim iþte. Aslýnda iyi de oldu. Bu tatlý iþini öðrenip tezgâhýmý kurduktan sonra kendime yepyeni bir hayat kurdum."

"Ayý gelip, her gün haber var mý diye seni soruyordu."

"Geçen sene boþandým ondan. Avukatýma verdim vekâletimi, açtým boþanma davasýný."

Safinaz ablanýn annemle de kafalarý barýþmýþtý. Sabah karanlýðýndan akþam karanlýðýna kadar evinde olmuyordu ama, akþam oldumu da sýk sýk annemle oturmaya geliyordu. Bu sohbetlerde yukarý kattaki Madam da oluyordu bazen; üç komþu adeta kýrk yýllýk ahbap gibiydiler.
Akþamüstleri ya bize geldiðinde, ya da ben ona gittiðimde, hemen her gün görüþtüðüm Safinaz abla bende adeta bir tiryakilik oluþturmuþtu. Öyle ki, gündüz boyu görüþemediðimizde özlemeye baþlýyordum. Bazen de akþamý bekleyecek kadar dayanamýyor, çarþýda, satýþ yaptýðý yerlerde görmeye gidiyordum. Onu, çatma bacaklý bir sehpanýn üstündeki iþlemeli bakýr tepsisinde “þambaba” tatlýlarýný satarken Köprübaþý’nda, ya da Adalar’da buluyordum.
“Þam iþi, þamdan iþi, bunu yapan iki kiþi, biri erkek, biri diþi…” diye seslendirdiði tekerlemelerle satýþ yapýyordu.
Yanýna giderek, “Safinaz abla, þambaba kaç para?” diye sorarak laf atýyordum. O da bana, hoþuma gittiðini bildiði için mutlaka, “sen parlak çocuk, istemez para!” diyerek karþýlýk veriyordu.
Sonra da gerçekten de parasýz olarak bir þambaba tatlýsýný, hindistan cevizi tozuna bulayarak elime tutuþturuyordu.

Annemden benim yahni yemeðini çok sevdiðimi duyduktan sonra, ortak sevgimiz olan bu yemeði sýk sýk piþiren Madam, her piþiriþinde beni yahni yemeye çaðýrýyordu. Onun yahnisinden, Ersin gibi, katiyen gocunmuyordum; hatta, ─ laf aramýzda ─ onun dediði gibi, “en lezzetli yahni keçi etiyle piþirilendi.”

Bir gün çocukça bir merakla, “Madam, bu kadar çok et alacak parayý nereden buluyorsun?” diye sormuþtum. Soruma cevap vermesine fýrsat býrakmadan, hemen ikinci sorumu da sormuþtum. “Evinde hiç durmuyorsun. Hemen her gün çýkýp gidiyorsun. Yoksa bir iþte mi çalýþýyorsun?”

Onca zahmete girip, uzun uzun cümleler kurarak sorduðum soruma kýsacýk bir cevap vermekle yetindi. “Tanrý veriyor.”

“Bize niçin vermiyor da, sana veriyor? Bizim baþýmýz kel mi?”

Gülerek karþýladý bu sorumu. Sonra, “sizin Tanrý baþka, bizim Tanrý baþka… Sizin Tanrý, Allah… Sizin Allah babanýz cimri, bizim Tanrý cömert…” diye tamamladý.

Kafam öyle bir karýþmýþtý ki, þapþal þapsal baka kaldým. O an, onun tanrýsýnýn benim de tanrým olmasýný nasýl da arzulamýþtým. 

Akþam iþinden döndüðünde Safinaz ablanýn yanýna koþturdum.

“Hayýrdýr inþallah! Ne bu halin, bir problemin var gibi…” diyerek karþýladý beni.

“Madamýn Allah’ý, bizim Allah’ýmýzdan farklý mý?”

“Yok, deðil!”

“O farklý diyor ama… Onun Allah’ý çok bonkörmüþ, bizim Allah’ýmýz ise çok cimriymiþ!”

“Tövbe, tövbe! Günaha girmiþ. Dünyanýn her yaný onun cömertçe bahþettiði nimetlerle dolu. Ýnsanlar, hayvanlar yiyor yiyor, bitiremiyor.”

“Ama onun Allah’ý, cömert olduðu için ona birçok para veriyormuþ. Bizim Allah’ýmýz cimri olduðu için bize azcýk para veriyormuþ.”

“Yalan söylemiþ sana! Ona parayý Allah vermiyor. Allah, al sana para diyerek kimseye para filan vermez ama bereketiyle nasip eder. Madamýn babasý Ýstanbul’da cam tüccarýymýþ. Hem perakende, hem toptancý… Adam öldükten sonra dükkân abisi ile buna kalmýþ. Abisi ayný iþi sürdürdüðünden bunun payýna mahsuben belirli bir kira ödüyormuþ ve o kira madamýn geçimini rahatlýkla saðlýyormuþ… Anladýn mý?”

“Anladým,” dedim. Biraz, bir þeyler anlamýþtým.

Evimizin bulunduðu ara cadde, iki yanýndaki yüksek binalardan ve yýllanmýþ aðaçlardan ötürü sürekli gölge içinde kalýyordu ve güneþin güçlü olduðu günlerde bile serin bir koridoru andýrýyordu. Bu kasvetli görüntüsü insanýn içini karartýyordu.

Oturduðumuz binanýn zemin katýnda iki dükkân vardý. Bunlardan daha küçük olan çay ocaðýydý. Babam, arada sýrada buraya uðrayarak çay içiyordu. Sanýrým oradakilerle sohbet etmek de hoþuna gidiyordu. Daha çok da bitiþik dükkânda esnaflýk yapan emekli imam ile…

Emekli imam, dükkânýnda cenaze levazýmatýndan tutun da Kuran’ý Kerim’e kadar pek çok þey satýyordu. Tüm semtin bu tür ihtiyaçlarýný karþýlayan bir dükkândý onunki… Emekli imamýn dükkânýnda, on dokuz, yirmi yaþlarýndaki Ýmam Hatip Lisesi mezunu oðlu duruyordu. Yakýþýklýca bir delikanlýydý. Benimle küçümsemeden, hatta fikirlerime önem vererek konuþmasý hoþuma gidiyordu; bu nedenle dükkânlarýnda geçirdiðim zamanlar da fazlalaþýyordu. Babasý gibi imam olan oðlana, neden imamlýk yapmadýðýný sorduðumda, bana, “tayinimi yaparlar cehennemin dibinde ki bir köy camiine þimdi… Yapýlacak iþ mi alla sen,” demiþti.

Amaç para kazanmak ise, para matbaasý gibi çalýþan dükkânlarý yeterdi de, artardý bile.

Tam bir Cumhuriyet karþýtlýðýný savunan, padiþahlarýn lafýný ettikçe, adlarýnýn önüne “Cennetmekan”, sonuna da “efendimiz” koyan emekli imam, Mustafa Kemal Atatürk’ün adý geçmesi gerektiðinde de, onu “Kör” diye adlandýrýyordu. Ve, “onun bir gözü takmadýr, cam gözdür,” diyerek, taktýðý lakabý haklý çýkartmaya çalýþýyordu. Susmasýný bilmeyen adam, bir de, “Selanikli bir Yahudi dönmesidir kendisi,” diye lafýný sürdürüyordu.

Bir gün dayanamamýþ, “ne olmuþ öyleyse?” diye çýkýþmýþtým ona.

Babam, bu ukalalýðýma kýzmýþ, “büyüklerine karþý saygýlý ol baki’im!” diye ikaz etmiþti beni.

Sinirimi yenememiþ, kýzgýn ve kýrgýn, aðlamaya baþlamýþtým. Sonra, “siz ikiniz, Atatürk’ün boku bile olamazsýnýz!” diye haykýrarak oradan kaçmýþtým. Bu babama ilk kez diklenmem olmuþtu ve buna cesaret etmeme neden olan büyük Atatürk olmuþtu.

Bununla beraber, bu diklenmem nedeniyle babamdan yiyeceðim dayaðýn korkusuyla, eve gidememiþ ve Safinaz ablaya sýðýnmýþtým.

Ona babamla emekli imama ettiðim hakareti anlattým. Benden daha çok o kýzmýþtý. “Ýyi demiþsin!” diyerek beni onayladý. “Onlar kim, benim hemþehrim kim?”

“Hemþehrin mi?”

“Hemþehrim ya… Ben de onun gibi Makedonya kökenliyim.”

Lafýmý ölçmeden, biçmeden, "çingene deðil misiniz siz?" diye soruverdim.“

Az bozulur gibi oldu, sonra gülmeye vurdu. "Çingene lafýný kullanma! Roman de..."

"Neden?"

"Biz çingene deðil, romanýz da ondan. Çingene lafý romanlarý aþaðýlamak için kullanýlýr."

"Nassý yani?"

"Of! Bi de onu mu anlatayým sana þimdi?"

"Anlat nolur!"

"Kýsaca anlatayým bari," diyerek isteksizce anlatmaya baþladý: "Eskiden Babil ülkesinde bu arap milletinin de, yahudi milletinin de atasý olan Ýbrahim adýnda bir peygamber varmýþ. Bu adam..." Anlatacaklarýný dinlemek için caným gidiyordu ama, burada öyle bir laf etmiþti ki, kendimi tutamadým, sordum.

"Ne yani? Arap milleti ile Yahudi milleti akraba mý?"

"Akraba ya... Ýþte bu birbirini kýtýr kýtýr doðrayan akrabalarýn atasý Ýbrahim, putperestlerin tapýnaðýndaki heykelleri kýrýp parçalayýnca, Babillilerin o zamanki hükümdarý Nemrut tarafýndan ateþe atýlarak yakýlmasýna karar verildi.
Ateþin çevre duvarý, yapýlýp- tamamlanýnca, Nemrut emretti. Ateþ için odunlar taþýndý. Oraya odun götürmek için odun yüklenen develer, odunlarýn, Ýbrahim’i yakmak için taþýndýðýný bildiklerinden, sýrtlarýndaki yükü yere düþürürlerdi, götürmek istemezlerdi. Bundan ötürü Ýbrahim, onlara hayýr duada bulunurdu. Ancak katýr, hýrsla ve gönülden odun taþýmýþtý. Ýbrahim, katýrlara lanet etti. Bu odunlar, bir yýl boyu taþýndý. Ýbrahim’in ateþe atýlmasýna sýra gelince, sýcaklýðýndan ötürü kimse yanaþamadý. Ne kadar çalýþtýlarsa, onu ateþe atamadýlar. Aciz kaldýlar. Þeytan, Ýbrahim’in ateþe atýlamadýðýný görünce, hemen, kendisini önemli bir kimse þekline soktu. Önemli bir insan havasýnda, Nemrut’un karþýsýna geçti.  Nemrut ona: "Sen kimsin, ne kiþisin?" diye sordu. Þeytan, "Ýþittim ki, þu büyücü kimseyi, ateþe atmak istemiþ, atamamýþsýnýz. Sana, onu ateþe atmanýn yolunu göstermeye geldim," dedi. Nemrut: "Yöntemin nedir, söyle bakalým!" dedi. Þeytan, "O’nu mancýnýklarla atýn!" diyerek Nemrut’a mancýnýðýn yapýlmasýný öðretti. Mancýnýk yapýlýnca, Nemrut emretti, Ýbrahim’i, zincirlerle baðlý olarak getirdiler. Mancýnýða koyup, atmak istediler. Lâkin mancýnýkla da atamadýlar. Tekrar aciz kalýnca, yine Þeytan iþe karýþtý ve þöyle dedi: "Bir erkekle bir kýz kardeþ, burada çiftleþmeli ki, bunu ateþe atabilesiniz!" Nemrut onun dediði gibi biri kýz, biri erkek iki kardeþ buldurttu. Çin ile Gane adlý iki kardeþ bu iþi yaptý ve Çingeneler de onlarýn soyundan türedi. Ýþte bu hikayeden dolayý roman milleti, kendilerine çingene denilmesinden hoþlanmazlar. Bu hikâyeyi Ýbrahim'in torunlarý olup, öz akraba olan Yahudiler ve Müslümanlar uydurmuþtur. Bu iki akraba millet birbiriyle savaþýp, birbirlerini öldürüyorlar ve birbirlerinin kadýnlarýnýn, kýzlarýnýn ýrzýna geçiyorlar. Deðil mi?"

"Hem de öyle valla..."

"Þimdi roman milleti mi sapýk, kardeþ kardeþe savaþýp birbirlerini düzen bu iki akraba kavim mi sapýk, sence? Ne dersin?"

"Tabii ki, bu iki kavim sapýðýn sapýðI hem de... Safinaz abla be?"

"Ne var gene?"

"Kýzmayacaksan söylerim."

"De, kýzmayacam!"

"Hani þeytan akýl verince atabildiler mi Ýbramý, onu merak ettiydim."

"Anlaþlýldý, hikayenin geri kalanýný da anlatmam gerekecek sana. Anlatayým madem, dinle! Bu Ýbrahim, sonra mancýnýðýn içine konuldu ve ateþe atýldý. Ýbrahim mancýnýktan fýrlatýlýnca, havada ateþe doðru ilerlemeye baþladý.  Allah(c.c), Cebrail'e emretti: "Yetiþ! Ýbrahim havadayken tut!" Ona: "Ben Cebrail"im de! Benim yapabileceðim bir dileðin var mý? Diye sor", dedi. Cebrail, hemen o anda, Ýbrahim"e yetiþti: "Ey Ýbrahim! dedi. Ben Cebrail"im! Allah(c.c.)"nün emriyle sana geldim. Benden ne dilersen dile!" Ýbrahim: "Benim dileðim, Allah(c.c.)"na dýr, sana deðildir. Ben O"nun kölesiyim! Ateþte O"nundur! Nasýl dilerse öyle yapsýn!" dedi. Ýbrahim, Allah"tan baþka kimseden yardým dilemeyerek: "Ben sadece Allah"tan yardým isterim dediði için Allah(c.c.), ona, "Halilim" (dostum)dedi ve adý "Halilullah"(Allah"ýn dostu) oldu.
Allah(c.c.), o zaman ateþe þöyle emretti:
"Biz söyledik: "Ey ateþ, Ýbrahim"in üzerine soðuk ve selâmet ol!"" Ve Ýbrahim, ateþin ortasýna düþünce, ateþ dört yana çekildi. Ateþin ortasýnda bir yer açýldý. Güzel bir pýnar çýktý. Çevresi yeþillendi. O da geldi, pýnarýn yanýna oturdu. Ayaðýndaki zincir baðlarý çözüldü. Nemrut, yüksek bir saray yaptýrmýþtý. O sarayýn üstüne, aðaçtan yüksek bir sedir yapýlmasýný emretti. O yüksek yere çýkarak, ateþi görmek istedi. Hem de þöyle dedi: "Ýbrahim"in ateþ içindeki halini göreyim! Acaba yanýp kavruldu mu?" Nemrut, ateþin içine baktý. Ateþ ortasýnda, pýnarý ve yeþilliði gördü. Ýbrahim"de, sað olarak pýnarýn yanýnda oturuyordu. Nemrut, bu hal karþýsýnda þaþýrdý, kaldý. "Ey Ýbrahim!" diye baðýrdý. Ýbrahim"de: "Ey Allah düþmaný! Ne diyorsun?" diye cevap verdi. Nemrut, "Bu ateþi senin için kim böyle yaptý?" diye sordu. O da: "Ateþi Yaratan!" dedi. Nemrut, "O Yaratanýn hakký için ateþin içinden dýþarý çýk. Seni göreyim!" dedi. Ýbrahim kalktý. Ateþin içinde yürüdü. Nereye ayakbastýysa, o yerdeki ateþ sönüyor, orasý çimenlik oluyordu. Bu suretle Ýbrahim, dýþarý çýktý, durdu. Nemrut, "Ey Ýbrahim! Sana ne söyleyeyim! Senin yüce bir Rabbin varmýþ. Þimdi dileðim, senin Rabbine konukluk etmektir!" dedi.  Ýbrahim, "Benim Rabbimin konukluða ihtiyacý yoktur." dedi. Nemrut, "Ben onu konuklasam gerek!" dedi. Bin at, bin deve, koyun, sýðýr ve kuþlarý; yani sultanlarý konuklamaya yarar þeyleri getirdiler. Hepsini, Ýbrahim"in Rabbine karþý kurban ettiler. Ancak Allah(c.c.), hiç birisini kabul etmedi. Nemrut, kurbanýn kabul edilmediðini anlayýnca, Ýbrahim karþýsýnda mahcup oldu. Bu utançla, Ýbrahim"in yüzüne bakamadý. Üç gün sarayýna kapandý. Nemrut, halkýn kendisinden yüz çevirmesinden korktuðu için sabýrsýzlandý. Saraydan dýþarý çýktý, hemen adamlarýný, dört bir yana mektuplar yazarak yolladý: "Çabucak ordular gönderin! Tamamen silahlansýnlar. Gök Tanrýsý ile savaþ etsem gerek!" dedi. Yüz bine yakýn talimli asker, Nemrut"un önünde toplandý. Sonra Melek, Nemrut"un yanýna varýp:
"Ey zavallý, senin gibi bir biçareye asker ne gerek! Yüce Allah, yarattýðý en küçük bir kuluna emrederse, seni de, askerini de yok eder!" Dedi. Yüzünü göðe yöneltti:
"Yarabbi, Sen, bu taðutun neler söylediðini bilirsin. Bunun helakini, sana havale ediyorum!" Dedi. 
Yüce Allah, yaratýklarýnýn en zayýfý olan sivrisinek ordusuna emretti. Akýn akýn geldiler. Nemrut ordusundaki askerin, yüzlerine, gözlerine üþüþtüler. Sivrisineðin çokluðundan, askerler, birbirlerini görmezlerdi. Her adamý ve atýný ýsýrdýðýnda, acýsý dayanýlmaz olurdu. Bu acýyla, hayvanlar þaha kalkar, canýnýn acýsýndan, askerleri yerlere fýrlatýrdý. Böylece, bu zalim ordu, periþan oldu. Nemrut, yapayalnýz kaldý. Kaçýp, sarayýna girdi. Kapýlarý saðlamca kapattý. O beladan kurtuldum sandý. Fakat Yüce Allah(c.c.), sineklerin en zayýfýna emretti. Öyle ki bir gözü kör, bir ayaðý topaldý. Baca deliðinden içeri girmiþ,Nemrut"un dizi üstüne konmuþtu. O, onu tutup öldürmek istedi. Sinek uçtu, yüzüne kondu. O da onu, yüzünden kovmak istedi. Sinek yine uçtu, onun burnunun içine girdi. Oradan beyninin içine kadar yürüdü. Azar azar beynini kemirmeðe baþladý. Nemrut iki eliyle yüzüne, gözüne vuruyor, acýsýný bir parça dindirmek istiyordu. Sinek, ona, o kadar iþkence ediyordu ki, ne zaman baþýný sallasa, sineðin kemiriþi diniyordu. O da, o zaman rahat ediyordu. Eðer baþýna, bir þeylerle vurmazlarsa, sineðin beynini yemesi yine devam ediyordu. O zaman, Nemrut"un feryadý göklere çýkýyordu. Sonunda, baþýna vuracak bir görevli gerekti. Tokmaklar hazýrlandý. Nemrut"un yakýnlarýndan, nöbetle onun baþýna vuracak kiþiler görevlendirildi. Nemrut, hafif vurandan darýlýr, kuvvetli vurandan memnun olurdu. Ýþte kendisini "tanrýlaþtýran" ve kendi çaðýnýn en büyük krallýðýnýn baþýndaki zalimin akýbeti böyle oldu! "

"Çok güzel bir hikayeydi, aðzýna saðlýk."

"Ben de bu hikayeler çok. Ara sýra anlatýrým istersen."

"Ýstemez miyim!"

"Biz gene Mustafa Kemal'i konuþalým. Mustafa Kemal'i küçültmek isteyenler uydurduklarý kör, cam göz, Yahudi dönmesi yalanlarýna dört elle sarýlýrlar. Bu uydurmalar Mustafa Kemal düþmanlarýnca çok kullanýlýyor. Ama, onun kadar yakýþýklý, onun kadar akýllý, onun kadar kahraman biri daha gelmemiþtir bu memlekete…"

Annem aþaðýya inip de, "niye oturup duruyorsun burada? Eve gelsene artýk," diyerek götürmek istediðinde direndim.

"Gelmeyeceðim iþte! Gelirsem babam dövecek!"

Safinaz abla, "dövmeye kalkýþýrsa kaçar gelirsin buraya," diyerek gitmemi istedi.

Annem, "baban o kadarcýk þey için dövmez, korkma. Dövmeye kalkýþýrsa da ben mani olurum" diyerek beni zorla eve götürdü.

Camide vaaz verir gibi babama nutuklar çeken, siyasi ve tarihi misyondan yoksun bu adamla hiçbir tartýþmaya giriþmeden, öylece dinleyen babamdan nefret ediyordum. Dövse dahi umursamayacaktým ve ayný hakareti sürdürecektim: "Sen de, o imam bozuntusu da Atatürk"ün boku bile olamazsýnýz iþte!"

Babam hiçbir þey demeden, ama bir karýþ suratla karþýladý. Geçip bir kenara oturdum.

*

Babama küskünlüðüm devam ediyordu. Kalýn bir karton tuval üstüne sulu boya/guaþ boya ile manzara resmi yapacaktým. Önce tahayyül ettiðim manzarayý karakalemle çizmeye çalýþmýþtým, ama çizdiklerimde perspektif diye bir þey yoktu. Babam bocaladýðýmý gördüðünde, "getir de bir bakayým," dedi.

Götürsem mi, götürmesem mi? Götürmeyeceðim iþte!

"Getir þunu, evladým!" diyerek ýsrar etti.

Ben de götürmemekte inat ettim.

Birden sesini yükseltmeye baþladý: "Kalkýp cetveli aldýrma elime, getir!"

Korkup götürdüm. Baktý, çizdiklerimi beðenmedi, hepsini sildirdi. Baþladý öðretmeye: "Uzaklarda olan þeyler yakýndakilerden daha küçük görünürler. Þu daðlar uzakta, o halde küçük çizilmeliler. Onlarýn önündeki ada, onlardan daha büyük görünür. Þu en öndeki kayalýklar da çok yakýn olduklarý için çok büyük çizilmeliler. Anladýn mý?"

Anlamýþtým.

"Çiz bakayým!"

Çizdim, gene beðenmedi, "bu daðlarý daha dar ve upuzun çiz."

Silerek çizdim yeniden, bu defa beðendi. "Onlarýn önündeki adayý daðlardan daha büyük çizeceksin. Þöyle…" diyerek tarif ettiði adayý çiziverdi. "Tamam, þimdi de bize en yakýn olan kayalýklarý çok büyük çizeceksin. Tamam mý?"

Resim kaðýdýnýn üstlerine kadar yükselmiþ kayalýklar çizdik. "Gördün mü bak, resim sanki canlý gibi oldu. Haydi, þimdi de boyayalým resmi…"

Boyadýðým resim adeta canlanýverdi gözlerimin önünde; çok hoþuma gitti. Babam da, ummadýðý kadar güzel bir resim olduðunu söyledi. "Öðretmenine gösterdikten sonra getir, çerçeveletip evimizin duvarýna asalým," dedi. Gerçekten de asar mý, yoksa benimle barýþabilmek için yaðcýlýk mý yapýyor, karar veremiyordum.

Resmi okula götürdüðümde, öðretmen önce resmi benim yaptýðýma inanmadý. Tebeþirle, tahtaya benzeri bir manzara resmi yapmamý istedi. Usta çizerler gibi, birkaç dakika içinde çiziverdim istediðini: En uzaktakiler en küçük, en yakýndakiler en büyük… Öðretmen çizdiðimi görerek inandý benim yaptýðýma. "Otur! Pekiyi…" Fakat, resmimi iade etmedi. Bir hafta, on gün bekledim, belki iade edecektir diye, ama etmedi. Gittim yanýna istedim resmimi, "babam çerçeveleterek duvarýmýza asacak," diyerek.

Öðretmenim, "o resmi, Milli Eðitim Bakanlýðýnýn açtýðý, ilkokullar arasý resim yarýþmasýna yolladýk," diyerek beni yanýndan uzaklaþtýrdý.

Þaþkýnlýðým had safhadaydý. O þaþkýn halimle küslüðümü unutarak babamýn odasýna koþturdum.

"Resmim Ýlkokullar arasý resim yarýþmasýna yollanmýþ babacýðým," diyerek yanýna gittiðimde,

"Biliyorum," dedi babam. Öyle ya, okulun müdürü o, bilecek elbette.

"Bana söylemediniz ama," diyerek sitem ettim.

Bana gülümseyerek, "Küstük ya, onun için söyleyemedim," dedi.

Fazla da üstelemek istemedim.

Babam, öptü beni, odadakilere, "benim oðlum ressam olacak," dedi.

"Öptü," diyordum kendi kendime; haykýrmak istiyordum, "babam beni öptü!" On iki yýldýr itilip kakýldýktan sonra, sizi sürekli inciten bir babanýn o öpücüðü kadar deðerli hiçbir þey olamazdý.

Bu "öpücük" ile barýþý ilan etmiþ olduk.

Ressamlýðýn bir iþ olup olmadýðýný bilmiyordum. Nasýl olunduðunu da… Babama sordum bunu.

Babamýn verdiði cevap umduðum gibi olmadý: "Güzel resimler yaparak." Ama olsun, babam mademki güzel resimler yaparak ressam olacaðýmý söylemiþti, dünyanýn en güzel resimlerini yapardým ben de…

Safinaz ablaya gittim. Kadýncaðýz kapýyý bacaklarýnda aðdalarla açmak zorunda kalmýþtý. Aðdayla bacak kýlarýnýn alýndýðýný ilk kez ondan görüyordum. Evet, annem de ateþin üstünde þekerli suyu dakikalarca kaynatýp, macun kývamýna getirerek aðda üretirdi, ama onunla odalarýna girer, kapýyý da rahatsýz etmememiz için içerden bir güzel kilitlerdi. Safinaz abla öyle deðil, o benim yanýmda macunu bacaklarý üstüne sývaya sývaya kýllarýný yolmaktan çekinmiyordu. O macunu bacak derisinin üstünden hýzla çektikçe de adeta benim caným acýyordu. Bacaklarý incecikti, ama düzgündüler. O meþgalesi arasýnda sordum:

"Ressam nasýl olunur Safinaz abla?"

Babamdan alamadýðým cevabý o verdi bana, "Liseyi bitirdiðin zaman üniversiteye gidip, Güzel Sanatlar Akademisi resim bölümünde ya da Eðitim Enstitülerinin Resim Öðretmenliði bölümünde okuyarak…"

Deðil mi ki, babam gururlanarak, benim oðlum ressam olacak demiþti, kesin kararýmý vermiþtim: "Ben ressam olacaðým…"