Eftaca

Bilinmeyen bir kitabın satır aralığına saklandım

Sen kal

Mavi çalar gökyüzüne birazdan.

Bir şiir olamadık hâlbuki

Ya şiir okumadık ya şiiri anlamadık

Yaram çok derin

Cümle âlem payitaht bellemiş yokluğumuzu

Hüznün rengi değmiş belli ki kuşlara

Soran olursa boş ver

Bırak radyoda eski bir türkü çalsın

Senle eşlik edelim..

Her yanım insan kırıkları

Neyse ki hala kuşların uçabileceği alanlar var..

Z/amansız vedalar hep acıtır canımı

Meydan okuyorum karanlığa

Dünyayı mezarlık bilerek inmiştik eşikten

Şimdi duçârım kendime.

Saat gecenin bilmem kaçı

Gökyüzünün bilmem kaçıncı kilometresini arşınladın sen

Ben yağmayan yağmurlarda ıslanıyorum..

Kanayan bir takvim yaprağının ötesinde

İsimsiz gezerdi gözlerim,

Yıllarca taşıdığın kelimelere bir tekme atarsın

Uzaklara gider

Hem de İstanbul için..

Kör olası İstanbul..

Olmak istediği yerde olamıyor herkes

Biraz acıklı, biraz komik bir gülümseme ile

Dolaşıyor sokaklarda

Özellikle Kasım’da,

Yağmurun yağmak isteyip de yağamadığı zamanda

Özellikle mutsuz,

Ekseriyetle nereye gideceğini bilmeyerek

İstanbul gibi,

Bilmeyerek!

Yıka, kefenle, duala bütün kahrımı.

Susuyor olmak istemiyorum

Ama susuyorum..

Servet Tuğluk- 10.11.2015 / Elazığ