Bölündükçe

//Ve mutluluk çığlıklarla ağlardı,

Yeniden öpseydi zamanı dudakların
içimi ısıtan buselerinde…//

Hüznün teranelerinde çiçekler açan mevsimler
Özlemin düğmelerini çözerken

Umutların arasına sıkışmış yanaklarından

Tenine  asılırdı çiçekler

Biraz gül diye…

Aralık pencereden süzülürken

Delici soğuk rüzgâr

Saçlarında savrulur,

Ellerinle toplayıp durdukça

Kokunu getiren zaman

Ayaları şükran doluşunu borç bilirken

Söylenirim

Birde o olmasa…

//Derin bir nefes, sen çekerdim içime

Hatta katık yapardım gözlerini, kahvenin telvesine…//

Güneşi avuçlarına gömerken

Hicran yarası olur tutuşturur dudakların

Ağlamaya meyilli bakışlarında

Bir Anne feveranı

Ak kefenin ucunda

Gömülürken hayaller

Umutlar biteviye aşka…

Yıkık bir kentin kıyısında demlenen

Ayrık hayallerde

İçtiğim bir yudum su

Boğazıma takılıyor

Ve gözyaşları

Sel olup akıyor mısralara

Susuyorum…

//Diyorum ki;

Bazen yürek ölür

Biz yaşar sanırız

Anlayamazsın … //

Âdem Efiloğlu

NOT: SESLENDİRME, ADEM EFİLOĞLU