Hiçbir Işık Yok

Bütün acıları

Santim santim işleyip yüreğime

Derin nefesler eşliğinde

Tek tek yaşamak isterim

Benim deyip sahiplenerek.

Bakarsın beyaz martılar

Yitirir yollarını

Çığlık çığlığa feveranları

Acının tek dili var

Oda ortak nasıl olsa diyerek.

Kör bir çocuk olur duygularım

Duyumsarım annemin ellerini

Bütün duraklarda sus boyu sensizlik

Ve içimde ki kimsesizlik

Eteğinden tutunur hatıralara

Uluorta büyüyerek

Çatık kaşlarıma

Kaya gibi duruşuma bakma

Dilimde biriken sözlerle

İçimin yokuşlarından yürümek isterim

Her şeye rağmen

Düşe kalka ilerleyerek

Tırnaklarımı yüreğime batırıp

Boş bir çığlık bıraktım sevdanın ardından

Ruhum;

Artık simsiyah

Görünmeyecek.

Gözlerimde acının konçertosu

Karışır içimdeki fırtınaya

Diyorum ki

Derin bir kuyuya düştüm

Karanlık

Hiçbir ışık yok…

Âdem Efiloğlu