Köşe Başı Yalnızlık

Ve şiir gözlü çocuk,

Ben kendimi yalnızlıkla cezalandıran

Bir satır boşluğundan ötesi olamadım.

Bütün hikayelerim

Sıradanlığa mahkum edilmiş birer köşe yazısı gibi

Kaldı ulu orta.

Çoğu elleri dolandılar ama asla sahiplerine konamadılar.

Böylesine karışık bir dünyadan

Var olarak yükselmeye çalışıyorum,

Kim bilir daha kaç saatim vardır gerçekten yaşamaya başlamak için.

Umudumun ufuklarda sönerek uzaklaştığı

Bir sürü bayramım var benim.

Şairane çocuk,

Kitap kokulu çocuk..

Bir gün tenha bir yalnızlık köşesinde satırlarımı bulacaklar,

Kimsesizlikten yürekleri kokmuş olacak satır aralarımın.

Kime ait olduğuna dair bir rivayet bile türeyemeyecek.

Öylesine başı boş yazacağım ki

Her harfi bir beden büyük gelecek herkese.

Kimse kimseye giydiremeyecek sözcüklerimi.

Anlatmaya çalışmakta yoruyor artık beni.

Öylesine karanlık bir çukurum var ki

Bütün ışık hüzmelerinin girmeye çalışıp boğulduğu.

Her gelenin biraz daha çürüyerek kurtulduğu..

Ben oradayım

Yalnızlığa ket vuruyorum..

Servet Tuğluk- 07.01.2016