Çıktı

       ÇIKTI

Usta keseri gibi hep kendine doldurdu

Adaleti unuttu el el olmaktan çıktı

Okşamak şöyle dursun, yumruğunu kaldırdı

Sarmayı ıskaladı kol kol olmaktan çıktı

Siyah içinde beyaz beyaz içinde kara

Renkler önemli değil, önemli olan para

Durum böyle olunca ha Paris ha Ankara

Farkını kaybedince il il olmaktan çıktı

Kalem ehli dizeyi kırk yerinden pulladı

Kelamı sopa yapıp muhataba yolladı

Laf tokuşu gaz yaptı ortalığı yelledi

Hoş seda bırakmadı dil dil olmaktan çıktı

Zaman diye yitirdi hicabının izini

Ortama güncelledi aşkın günlük yüzünü

Bülbülün nazarında kaybedince gizini

Yaprak çamura düştü gül gül olmaktan çıktı

Yaşamın vapurunda attık zikir tövbeyi

Anlamadık bir türlü o mukaddes hibeyi

Amacı örtmek idi avret denen kâbe’yi

İtikat marazladı çul çul olmaktan çıktı

Gönüller küçülünce diz çöküldü minnete

Dayadık sırtımızı şefaate himmete

Sevap günah hesabı diktik gözü cennete

Ortalık tüccar doldu kul kul olmaktan çıktı

Çiftci baba sohbetim can taşıyan sağlara

Niyet kirişi kırmak takılmadan ağlara

Gel gidelim yüreğim senin ile dağlara

Zaten izler karışık yol yol olmaktan çıktı

                Ahmet Çiftci