Sevda Müşkül Vuslat Ne Mümkün

Bilir misin her sabah

Güne seninle başlamanın burukluğunu?

Sesini duyarım hüzünlü şarkılarda

Ne gözlerin değer gözüme

Ne yüzün doğar gönlüme

En acı hasret şarkıları getirir seni bana

Dolarsın içime bulut bulut

Sonra dökülürsün gözlerimden sağanak sağanak

Nedir bu halin adı

Aşk mı?

Özlem mi?

Hasret mi?

Koyamadım gitti…

Ne sensiz bir günüm var

Ne de sen varsın yanımda

Benimkisi karanlığa türkü söylemek

Ne sesim sana gelir

Ne de ayan olur halim

Sen yıldızlarda kurduğun otağında

Kim bilir hangi acıyı işlersin şarkılarında

Kim bilir hangi duygunun notalarını dökersin yeryüzüne

Benim gibi kaç mecnun düşer bu sesin peşine

Kaçı bekler gözlerinin eşiğinde görülmek için

Ama bilmezler ki düşen asla çıkamaz gözlerindeki çölden

Ne Leyla’nın aşkına benzer aşkın,

Ne Şirin’in, ne Aslı’nın, ne de Züleyha’nın

Geçti o devirler artık

Seninle gerçek oldu masallar

Şimdi şarkılarındır Mecnunların çölü

Notalar dağlar gibi durur Ferhatların önünde

Yusuflar düştü dizelerinin zindanlarına

Peşinde el pençe divan durur

Leyla, Aslı, Şirin, Züleyha

Birisi saçlarını yolar kıskançlıktan

Diğeri kırar aynaları görmemek için kendini

Öbürü keser parmaklarını sana bakarken

Aşkın kitabını yeniden yazar âşıkların

Anılsın diye adları senin adınla

Gelecek çağlarda

İşte bil ki ey güzel

Sevda çekmek artık çok müşkül

Ve vuslat ne mümkün