Batan Güneş

Savaş zamanı savaşmalı, Barış zamanı verilen söze sadık olmalı insan. Böyle böyle rahata kavuşur vicdan.

Hayat sözlü bir sınav, sorulacak soruların cevabını bildiği halde geçemiyor ahmak insanlar. İmtihanı intihar kılmakta üzerimizde yoktur. Çirkin işlerde arar olduk hayrın mutluluğunu. Kazanmak uğruna kaybettiklerimiz bir daha asla kazanılmayacak türdenler. O yüzden bir şeyi iyi bilmekte fayda var. Elimizdekilerin kıymetini…

Aşk gelmeli sonra tüm bunların üzerine. Aldığın nefes bile değişmeli, kalp atışlarının ritmini ayak uyduramamalı insan. Ve sonra hiç gelmesini istemediğimiz ayrılık çalar kapımızı. Yaşamaktan vazgeçmek istemeyiz ama ne fayda bir kez gelmiştir. Sonra alışmaya çalışırız yalnızlığa. Bir zaman sonra yalnızlık bile bizi yalnız bırakır. Yalnız, rabbim yalnız bırakmaz bizi…

Aşktan bihaber olanlar. Aşkı haber yapmaya meyilli. Oysa aşk uğruna nice padişahlar taç ile tahtı bırakıp gitti. Ve nice aşık var ki aşkını içine gömerek veremden ölüp gitti. Aşk öyle kutsaldır ki, kötü nefsani arzuları bile dize getirir. Öyle olmasa Züleyha Yusuf için bırakır mıydı sultanlığı.

Ne anlattıysam içinde biraz sen var. Heves uğruna hiç ederken aşkımı…

Şimdi otur biraz da sen düşün. Gerçekler, içine dalmak kadar kolay mı bir düş’ün?

Yıldızlara selam olsun. Ay yüzlüm güneşe sevdalı. Bense kara geceyim. Bir tek güneş uğramaz yanıma. Olsun her geceme doğan sen varsın.

Güneş bile batışı yaşatmadan doğmaz yeni bir sabaha. Öyleyse gece, geceliğini giymelidir. Sabah, sabahlığını bilmelidir. O yüzden üzülmemeli her şey vaktinde güzel…

Batan her güneş doğacak yeni bir günü müjdeler.

Bundan ötürü tükenmez umutlarım...