Gün Dönümü

Sevimli bir adam değildim

Olmaya da pek niyetim yok

Evvel zaman içinde çok ezildim

Mesken diye göz diktiğim yerler soğuk

Kırıldım her çıtırtıda

Bir kuşun çırpınışlarını andıran

Hayatta kalma mücadelemin adına

Kendini el aleme rezil etme eylemi dediler

Yalnız kalmayı seçtim

Yalnız kaldıkça çok ağladım

Çiçekler hep aynı familyaya mı ait olmalı

Yok mudur kaktüslerinde bir canı?

Kime sorsam orta doğu mazlumlar coğrafyası

Ne vakit kanayan yaraların kabuk bağlaması

Düşündükçe içimdeki üst geçitlerden geçiyorum

Köprüler yıkılıyor başıma bir bir

Sokaklar bilindik telaşlardan ırak

Kaybettiğim huzuru uzak kıtalarda arıyorum

Kurduğum saattin bir saat öncesinde uyandığım

Vakit namazlarıma şahitlik eden seccadem

Söyle kardeşlerime canım sırdaşım

Gecenin karanlığında kor alevlerin yaktığı sinem

Siper olmak istemedi mi mazlumun göğsüne değen kurşunlara

Karşıladığım her dert yakamdan tuttu

Kopardı gömleğimin düğmelerini

Yusuf misali kaçmak istedim elinden

Dost bildiklerim adımı zikretmeyi unuttu

Gözümde büyüttüğümden dertleri

Neler çektim nefsimin ellerinden

Vatanı istila edilmiş sübyanlar gibi

Cami avlusunu kendime mesken seçtim

Rahmet yağdı ıslattı elbiselerimi

Güneşi kendime dost seçtim

Batışını gördüğümde

Şaşkınlığımı gizleyemedim İbrahim gibi

Ebuleheb’in elindeki çakıl taşları gibi

Olsam razıyım dilimde kelime-i tevhid

Aksa gönlüme maneviyat nehirler gibi

Nefsiyle mücadele eden her ten kesilir mücahit

Her tövbemde yeniden filizlenirim

Kalbim gün dönümü gibi

Rahmet bahar kılar gönlümdeki mevsimi

Derdi kederi unuturum

Yalanım yok

Varlığımı elinde tutan rabbe yeminim olsun ki

Şehadete koşan mücahitler gibi

Gönlüm çölde susuz kalmıştır şehadete

Buda açık arzuhalimdir

Her şeyi gören ve duyan mutlak vahdete