Hüzün Bekçileri

Tırsak zamanlar ant içen,

Onlarca hüzün ki darbe bilen bir miladın

İç döküntüsü.

Gönülsüz bir kelam ki anlık bir telaş iken

Peyda olan bir mayıs gecesi

Ve düş karası izleklerde nöbet tutan

Hüzün bekçileri,

Aşka delalet bir sancı miladın kalbinde,

En demli serzenişi o ahenksiz tezahürden

Adım adım uzağa kayan.

Tırabzanı gönlün, halesi gizli sakilce,

Hanidir pür-telaş bir mabedin suresi

Sesli bir mihraktan yansıyıp da

Boydan boya sürdüğüm…

Minvalini ömrün gölgelerken

Hele ki zuhur eden bir zarafet iken yalnızlık…

En asil düş, bir düşüşü teğet geçen;

Hatta bir redif, henüz adı konmamış bir şiirin çetelesi

Yoksa bir mabet mi gök kubbede süzülen?

Tokat gibi aslı astarı olmayan

O tezahürü demli tahakkümlerde sır yüklü

Yine de peyda olan bir izdüşümü

Hele ki gidenin ardından

Rast geldiğim bir büyü…

Olmazın oluru o nüktedan fısıltı;

Duyup duymamak arasında kararsız kalmak mı

Yoksa zedeleyen birincil darbe,

Susmalardan ibaretiz belki de

Ve keşkelerini gömemediğimiz

Belki de…

Olmalı mı devamı şu gömüt iken

Haznemde en ölü ve en diri o sünepe imge?

En iyisi çekip gitmeli, desem bile,

Gidip gelmelerle geçmedi mi ömür?

Sondan çok önce bir miladı yâd etmedim mi de,

Her yeni güne sarılırken sıkı sıkı,

Yine de belli belirsiz bir tebessüm oynaşırken

Görünmez bir hüznün esaretinde.