Sözsüz ýslýklarýn çýðýrtkanlýðý ki asla haz etmesem de, dönüp dönüp baktýðým ufkun çizgisinde teðet geçen en sancýlý ebemkuþaðý…

Kuþatýldýðým kuþaklarýn en kusursuz dönencesi belli ki aslolan ve asýlsýz ihbarlarla süzülen kara bulutlar.

Kara iken aka çalan, ak bilip de zedelenen beyazýn gerdek sevinçleri.

Gergefi belli ki ömrün hem de en çatýk kaþlýsýndan söz öbeklerine kýstýrýlmýþlýðý yine döngünün ibaret olduðu belirsiz bir ibre, sað sol ayrýmýnda bile hedeflediði istikameti tutturamayan ahenksiz bir týný, tüm bilinmezliði teðet geçen ve hanidir devre arasý sinen o rehavetin gün batýmýnda ýslýk çalan kýrlangýç düþlerim.

Sere serpe düþlerim, sersem sepelek kaygýlarým ve sonsuz badirelerin ýslak sancýsýnda gebe iken hüzün bir gün sonrasý doðmaya meyilli ve her nasýlsa erteleyemediðim.

Elit bir kýskaç belli ki anlýk düþ kýrýmý o muhalif ritmi yitirmiþken gün batýmý rast geldiðim kayýp bir kumru yavrusu.

Baðrý yanýk düþler biriktirmek kadar da sanrýlý bir ömrün hükmündeyken, zor olmasa gerek, dediðini duyar gibiyim uzaktan akseden sessizliðin sözsüz iletiþiminde kavuþmaya ant içmiþken en imkânsýz aþka.

Aþka âþýk serkeþ bir týný iken muteber kýlýnan her nasýlsa gönülsüzce seðirtiyorum bir günden diðerine üstelik haftalarý ve aylarý saymayý býrakmýþken. Asýlsýz yýllar kadar muzdaripim aykýrý düþleri çatýk kaþlý elemin peyzaj bildiði boþluða yýðarken bilinçaltýmdaki en aykýrý resmi.

Bir gölge iken muktedir kýlan ve bir insan iken kayýplarla yüklü hem de en kaygýlý var oluþun duraðan týnýsýnda yalýtýldýðý bir mizaç kadar da un ufak edilmiþken benlik.

Tutumsuz bir seyri olsa da aþktan ibaret bir tümceye yýðýlý tüm serzeniþler kadar pervasýz ve gönüllü gönülsüz aday olsak da müphem yarýnlara, hangi somut veriyi muteber addetmek mümkün ola ki hele ki devingen rotanýn standart sapmalarý ile gömülü bildiðimiz asýlsýz zihniyetlerin gayri kabulü rücu soyutluðunda somut addedilen tek bir veriyi bile hazine bulmuþçasýna sahiplenen.

Telaffuzu, rahvan bir teselli addedilebilecek bir döngü iken maruzat eylediðim ve aykýrý bir izdiham kadar da ayan beyan sunumunda üç beþ gölgenin, hiçliðime muhalif varlýðýmla kýyamdayým hem de mazeret gösterebileceðim hiçbir duyumu sahiplenmezken.

Tek bir kývýlcým nelere muktedir hele ki bir benzin deposunda soluklanmýþsanýz.

Rahmet okuduðum kim varsa, özleminde ve de çok uzaðýndayým.

Rahmet okumasý gerekenlerle hiçbir sorunum yok zira addedilen karanlýðý gönüllerinde konuþlandýrmýþlar.

Atýl bir rüyayý mesken ediniyorum gece güne kavuþmadan. Ne garip! Mimlediðim hangi tahayyül ise zehir zýkkým oluyor nakþeden o anlýk neþem. Çalmalarýnda izin verip vermemem söz konusu dahi olamaz. Olsa olsa izafi bir mutluluk onlarýnki: Kâh gözyaþlarýmdan medet bulan kâh çocuk sevinçlerimi anlamaktan aciz. Bu da asla bir sorun deðil ki olmamalý da. Ne de olsa çalýntý hiçbir duygum yok ve her nasýlsa hiçliði kerrat cetveline koyduðumdan bu yana sonsuz haneli bir sevince iþtirak ediyorum.

Sýra dýþý hezeyanlar biriktiriyorum kimi zaman.

Sýrasýz aþklara düþüyorum günbegün.

Adý saný olmayan kadýnlarý, adamlarý belliyorum yüreðimin en derininde hele ki sevgiyi pelesenk ettiðim þu muhalif ve çýtkýrýldým benliðime düþmüþken yolum, sýramý savmanýn da ötesinde nice kuyruða dâhil oluyorum ve üzünçler kasadan geçtikçe pekiþen mutlak sevinçlerimi pay ediyorum gönül dostlarýmla.

Ýnsanlardan kaçtýkça seyreliyorum.

Ýnsanlara yaklaþtýkça nakþediyor doðurgan ve buyurgan imler kadar da tehdit yüklüyken anlamsýzlýk. Anlam olmaya çalýþtýkça ve anlam yükledikçe ruhuma, görüyorum ki; bilmediklerim rötuþluyor o siyah beyaz resmi: Bir elimi tutan babam ve o gök gözlü kadýn yine sol yanýmda ve en batýlý kucaklamýþken evren, sýra dýþý bir muziplikle ahkâm kesiyor reçine gözyaþlarý. Akan oluk oluk ve demlenen yürek sesim ve nihayetinde nükseden o hülasa ve devingen rahmet yüklü gök kubbe.

Gördüðüme vakýfým ve sevdiðime de ama en önemlisi sevildiðime.

Duyduðuma vakýfým diðer yandan hatta duymadýklarýma da ve keþke duymasaydým deyip ansýzýn gözyaþlarýna boðulduðum ve derken müþfik bir dokunuþla ruhumu kavrayan o görünmez hale.

Ah akýlsýz baþým, deyip duvarlara sayýp sövdüðüm sessiz çýðlýklarým.

Ardý ardýna attýðým kýrýk kahkahalarým ve pay ettiðim ama yine de eksilmeyi beceremeyip anbean çoðaldýðým…

Þimdi demeliydim ki, deyip de baþlayamadýðým herhangi bir cümle.

Keþke demeseydim dememe ramak kala, yeni baþtan okuduðum bir metin ki zikrettiðim ne varsa bir o kadar beyhude kimine göre ve bir o kadar rahmet yüklü ime tekabül eden ve hayli patavatsýz bir haykýrýþ iken deðil duymaktan görmeye dahi tahammül edemediðim o silik gölgem iken kýymete binen anlýk bir dönüþüm ile peyda olacak bir mizansene teðet geçen…

Düþlediðim münafýk bir redif mi yoksa düþe kalka büyürken, küçüldüðüme kani olduðum asýlsýz bir hikâye kadar da beyhude?

Aykýrý üzünçler, ayracýnda düþlemsel imgelemin, tozutmuþ evren.

Toz konduramazken, tezat bildirgesi anlýk tahayyüllerin olur da gölgelenir biteviye akarken pýnar baþý ölü yüzleri rahmet bilip de sakýndýðým yine de heyula bir varoluþun çeperinde, kaynarken düþ izlekleri saklý gýyabýnda hanidir bekleyip de eremezken hidayete.

Günden öte, dünden sonra, bilinmez bir son iken miladý yeniden var oluþun, süklüm püklüm dokunulmazlýðý evrenin ve Tanrý soyutlarken, tek bir hazne yarýsý gölgeli, yarýsý mihrak bir sancýnýn dibinde o kaynar öfkeleri ile insanlýðý yitik canlý kesim, yaratýlmýþlýðýn sancýsý ile ölümü teðet geçen efkârým.

Tümden gelen gayri meþru edimlerle hatmederken ömrü ve her nasýlsa görmezden gelindiðim o sarkacýn hibeli dokunuþu belli belirsiz tanrýsal bir dokunuþ doðarken yeni gün, yine de tescilli hükümsüzlüðüm yine de garba dönük kimliksiz hükümranlýklarýnda devrik bir tümce kadar kaypak ve kaygan olasý yarýnlar. Olmazýn olurunda, günden mütevellit oysa yaþamadýðým mutluluk, bir gölgeliðe esir düþmüþ iken görünmeyen yaným. Varsýl bir kýyamet hepi topu, anlýk bir tahayyülün sunumunda haz etmesem de devinen çýlgýn ihtiraslarý rahvan benlikler düþmüþken bir kez aþka.

Uzunluðunu kestiremediðim bir ömür haliyle kýrýlgan, haddinden fazla gölgeli belli ki, diye baþlayacaðým her bir cümlenin uzantýsýnda teselli bulacaðým bir ikrar iken soluduðum ve solduðum günbegün.

Günden ýrak bir ýssýzlýk, dünden kalma o bakir yalnýz imgeler alabildiðine rahvan bir kayýtsýzlýk iken peyda olan.

Mütereddit ruhumun engebelerinde, görünmezliðim ile tescillendiðim sancýlý bir var oluþun hikmeti kadar anlama zorluðu çektiðim istikrarsýz bir ivme: Rampasý bile anlýk bir gýybet kadar kaygan ve saf tuttuðum satýr baþý cümlelerin pervazýnda, umut ve hayat göz kýrparken, ben her nasýlsa saklý sükûnetim kadar pervasýz ve doyumsuzum.

Ýndindeyim belirsizliðin ve kimsesizlik kadar acýtan bir tahakküm evrenin sýrtýma yüklediði. Ayyuka çýkan beþeri zafiyetlerin tüm tedirgin ve muhalif dokunuþu kadar uzak tutarken yine de yakýn addedilen gölgeli bir aðaç dibi: Tüm kayýtsýzlýðýmla misafir etmiþken tanrýsal dokunuþunu kibirli ve menfi sýr yüklü beyanatlarýnda bir kum zerresine tekabül eden, dokunaklý ve izafi varlýksýz rabýtalarýn güme gitmiþ tecellisi kadar huzursuz bir önyargý ile çevrelenmiþken…

Mühimmat deposu adeta þu ýssýz ve yerli yersiz isyanlar, hanidir duymaktan imtina etsem de birlik ve hakkaniyet beklentim ile köþenin tam da girizgâhýnda elimde beyaz bir bayrak ile selam verirken insanlýða…

Ýnsanlýk ve pervasýz dokunuþu hatta taciz addedilebilecek o tahakkümperver yetileri ile donatmýþlarken dört bir yanýný, eksen bildiðim o düzlemde salkým saçak adýmlarken gayri ihtiyarý ve edimsiz bir niyazý dolamýþken dilime.

Zýmba gibi asaleti o var oluþun hanidir asýlsýz bir tahakkuk kadar baþtan çýkarýcý iken yüz görümü saflýðý, tahayyülden de öte, gerçekçiliði ile bir adým ötemde isyan bildiðim serzeniþlerine sýðdýrdýklarý sakýncalar ile ahkâm kesmek ise düþen paylarýna.

Sakýncalarýn ihlal eden, gönülsüz dokunuþlarý ile tehdit eden asil yoksunluðunu mizacýn velhasýl beklenti yüklü suretsiz dileklerine sýðdýramadýðý kadar yüksünmekse tek sorun.

Tek soru ve karþýlýðýnda doðurgan imgeler kadar akla zarar hoþnutsuz bir tezahür tüm izleklere yýðdýðým sakýnca yüklü beyanatlarda düþ bozgunu kaygýlar, epeydir sonlandýrmak olsa da tek emaresi baþa sardýðýmýz ayný film: Koruk sancýlar belli ki hidayetin izdüþümündeki tek sýkýlgan ve sakýncalý istihbarat yine tedirginliklerimizin uzantýsýndaki ikrar yüklü tepkisizlik kadar acý verirken.