Selam Olsun

Öykünmekle iştigalim:

Boyutsuzluğumun güncesinde,

Sürrealist bir imgeye teğet geçmişken evren

Ve nadiren kopardığım ince dalın reçinesi.

Gölgesizliğimle avunuyorum,

Avutuyorum içli bir serzenişle,

Her ne ise hayatla arama nifak sokan

Ve rast geldiğim korkuluğun tepesinde

Konuşlanan o üzüncü

Bakir bir tını ile yok sayıyorum.

Öncesiz olmak mı mubah?

Yoksa asılı kalmak onca çivinin

Devingen acısına rahmetle yaklaşan bir gölgede,

Peyda olan sakıncalarını elediğim

Üç beş sancılı kelam.

Düş bekçilerini saldım gecenin zifiri sessizliğine

Yoldaş olan iç sesimle hayli iç içe bir güncede,

Adının yanına attığım her çentikte,

Sözsüz bir düello ile ringe çıktığım kaderden

Gönül sızıma yağan rahmete mademki

Geçirmişim tırnaklarımı,

Devingen bir notaya rağbet ediyorum pervasızca:

Sözüm ona ekleyeceğim sekizinci notayı

Her halükarda olur da tanımlar içimdeki sızıyı.

Yine şarkılardan medet ummakla eş değer

Sıra dışı bir sezi,

Mademki rağbet ettiğim sevginin tecellisinde

Dokunaklı bir buseye ramak kala

Yine bilinmezin indinde;

Belki de nereden geleceğini bilmediğim okkalı bir tokat,

Hani olur da sergüzeşt bir bahane

Tarafınca ırgalanan.

Gönülsüzlüğün canı cehenneme:

Sunulan tepside çala kaşık

Çökmüşken başına hayat denen çorbanın,

Tufanda kaybolduğuma mı yanayım,

Yeniden bulmayı dilediğim bir izbede,

Konuşlanan sefaleti bile ruhuma çektiğime mi?

Gönüllüyüm dostum sevmeye,

Sevgisiz bir suretle olmaktansa

Çatık kaşlı bir elemin yakasına yapışayım:

Ki rencide edilesi kerameti savsaklamadan

Yeter ki rotamdan sapmayayım.

 Ah ki ah, demek olmasa da akıl karı,

Nereden düştüm şimdi bu dergâha,

Soruların en mubahı.

Sevginin erbabı kim ise selam olsun,

Gönülden dilediğim ne ise

Sığdıramadığım ama sığındığım surelerde

Kaybolmuşluğumla yanarım anbean.