Eylül Düşleri

Beni bıraksan hani

Kuş olup uçasım gelir

Uzaklara

Çok uzaklara

Hani ebabillerin yolunu bulamadığı yerlere

Oturduk yıldızlarla

Karanlığın tam ortasında demledik hayalleri

O anlattı ben dinledim

O anlattı ben inledim

Ne çok derdi varmış kimsesizliğinin

Kendimi dinlediğimde anladım

Muhasebesi denk düşmedi hiçbir mesafenin

Her aralık farklı kuşların ölümünü fısıldadı

Her fısıltı haince düştü yüreklere

Eylül hüsranın izlerini sürerken üstümüze

Asla fakında değildik

Biz ölmeden önce

Gözlerine şehirler boyardım fark etmeden

Bazı yeşil

Bazı Eylül sarısı

Bazı kırmızı

Ve bazı siyaha denk düştü tuvalin

Şövalye renk cümbüşüne bezenmişti anlasan

İstisnasız bakışların arasından,
İnfial çığlığıdır feveranların,

Dalları yapraksızdır bu yüzden ağaçların
Bazı duyulup,
Bazı susulan.
Ama kimsesizliğimizle özdeş
Ve en çok onunla kardeş.

Beni bana bıraktığındandır böyle pervasızlığım

Bana bıraktığındandır böyle yanmışlığım

Hatıraların satır başlarında özledikçe

Yeni bir yangını

Mumla arıyoruz

Görüyorsun hayat yerinde durmuyor

Yapraklar sarıya vuruyor

Ve zemheri tam önümüzde duruyor

Son söz

Uykuya dalmadan önceki huzurda

Elleri semaya asılmış yüreğimizle

Bizi sadece biz anlarken

“Bu gitmeler gitmek değil…” *

Âdem Efiloğlu