Ah Günce, Sevgili Günce...

Sonsuzluğun nüktedan ışıltısı:

Birbiri ardına devirdiğim nidası yitik şarkılar da

Kayıp verdiğim beşinci mevsimin en büyük yanılgısı.

Hem de ilke edindiğim kayıtsızlığıma yığdığım

Anlık cümleler…

Pervasız belki de asılsız,

Ya sonrası?

Akla zarar titrek bir gölgede,

Yitip gitmelerin ertesi

Bağdaş kurduğum kuytumda

Kuruntularımı dahi yaftalayan o lügati

Mademki izlek bildim döktüğüm her gözyaşında,

Kurulamaya da niyetim yok doğrusu, demek ki

Boyutsuzluğumun rükûsu?

Ah günce sevgili günce:

Soruları istiflediğin sır yüklü her sayfana yığdığım külfeti

Görmezden gelmişken

Tüm istemin belki de en münafık düş’ün rabıtasında;

Sıralı sırasız ölümlerin kucağında:

Hani, demlenmekle eş değer

Boyunduruğun ruhu

Sözden ibaret bir kıvılcıma denk düşmek mi

Yangınların en cefalısı?

Cafcaflı hükümler midir ikbalin,

Yoksa devrik bir rotayı bilmişken mesken:

Hem de desturu yitik bir faninin elinden içmişsen

O acı suyu,

Deme sen de ne olur:

Asla deme:

Sıra sende,

Hem bilmez misin alışkınım ben ölümlere:

Tüm soytarı aymazlığında ömrün,

İhanetinde belki de şu yitik imgelerin,

Tozu dumana katan kerametinden midir yoksa

Sokak çalgıcılarının?

Hani şu yüzü olmayan adamlar

Ya da yüzsüzlüğü maharetten sayanlar:

En demli serzenişe yığmışken öbek öbek;

En sıtmalı ölüme de vermişken paye…

Ölümlerden ömür biç payıma,

Demek kadar da asılsız bir yergi

Şu kayıtsızlığımın pervazında

Yetim verdiğim kim bilir kaçıncı yenilgi?

Layıkıyla gitmeyi bile heba ederken

Yüreğin tecellisi:

Sona kurmuşum madem sarkacı,

Saya saya bitiremedim kayıp suretimin

Esrar yüklü pervasızlığını.