Kırk Yılda Bir

her şey birden bire olur 
aşk birden bire 
ayrılık birden bire

canından can vermek istediğin…
can olur birden bire 
can alır birden bire

öfkeli hırçın bir rüzgar eser 
çat diye yüzüne kapanır kapılar
su yanar 
lav donar
dikiş tutmaz yara gibi uykuların kanar  
sen yıllara bölüştürmek isterken sevdanı...
bir güne binlerce ayrılık sığar

birden bire göç edersin ıssız şiirlere 
tenha şarkılara
koyu renk perdeler çekersin kalbinin pencerelerine 
çekilirsin kabuğuna 
küçüldükçe küçülürsün
tekrar dönmek istersin ana rahmine

simsiyah dökülür gözyaşların
sızım-sızım sızlar içinde ayrılık
inanmak zorda olsa… 
o yoktur artık

yere göğe sığdıramadığın o sevda… 
paslı bir hançer gibi yüreğinde saplı kalır
birden bire zehir zıkkım olur hayat
mutluluk bayatlaşır
yaşamak zorlaştıkça… 
ölüm kolaylaşır

aradan yıllar… yıllar geçer
buharlaşır içindeki acı su
pas tutar kırgınlığın
durulur öfken
soğur kızgınlığın

ö
z
l
e
r
s
i
n 
özlemek bir çığ gibi büyür içinde
ona giderken duyduğun o liseli heyecanını
onunlayken gözlerinde ışıldayan o ışığı 
onunla dolu dizgin yaşadığın o aşkı özlersin

o asi duygularına söz geçiremezsin bir türlü
her kapı ziline, her telefon sesine sen koşarsın
“yüzünü bile görmek istemiyorum” desende
onu bir yüz görümlüğü görmeye…
bu dünyayı satarsın

unuttum diye kendini avutur sun
aramazsın
sormazsın
ama unutamazsın

sen onu kırk yılda bir buldun
unutursan...
kırk yılda anca unutursun