Mehcur Gölgeler

Kararır d/okunaklı gün

Ay ışığından hüzme  çalar hırsızlar

Uzadıkça uzar  gecenin gündüze rükûsu

Ve kasımın sinesinde ağlar yıldızlar

Tefekkürün beyazı bulaşır kağıda

Kırk kat bohçaya sarılır kelamlar

Sesler donar  ayaz bir lehçede

Ve açılmamış zarflarda  can verir  selamlar

Tetikte bekler çelişkiler

Zamanın çehresine damlar  yelkovanın  teri

Duvağı açılır kırgın monologların

Ve çoğalır hudutsuz gözlerin feri

Görünür İç denizlerin meçhul kıyıları

Saf kan umut kokar topraklar

Ayyuka çıkar  rüzgârın ç/ağrısı

Ve ağacını özler yapraklar

Geçmişin elinde bistüri

Keser zihinlerdeki uyuşuk tufanı

Oyuncular ürker izafi  rollerinden

Ve köpürür  yastık altı düşlerin   kanı

Başlar ruhun inkılabı

Söylemlerin  üzerini  örter  eylemler

Düşse de sırtı yere gelmez alevlerin

Ve sonbaharın rengine üşüşür  şebnemler

.

.

.

.

.

.

.